Buiten schuiven de wolken hoog aan de hemel over het land. Ik staar vanaf de bank naar de televisie. Het rode lampje gloeit volgens mij nog na. Honderden uren heeft dat ding aangestaan de voorbije maanden, duizenden en duizenden kilometers zag ik voorbij komen, slingerend het peloton. 

Door Nando Boers

Het is de zondagochtend na de Ronde van Lombardije. Laat die bladeren dan nu maar vallen ook. Het wielerseizoen zit erop, er is een wereldkampioen en de laatste klassieker is verreden. Zucht, ik ben kapot. Ik pak de afstandbediening.

Ik zap. Koers.

Koers? KOERS! De Eurométropole Tour, voorheen Franco-Belge, natuurlijk. Het seizoen is helemaal niet voorbij. Welnee. In het wielrennen bestaat natuurlijk geen officieel einde van het seizoen. Er bestaat trouwens ook geen begin.

Het is áltijd koers, want zelfs als je diep in december de wielerkolder in je kop hebt vind je ook veldrijden koers en roep je: kijk er rijden ook wegrenners mee! Zie onze Belgische vrienden, knettergek.

Barklant

Ik voel me ondertussen als de dronken barklant die nog een koerspint voorgeschoteld krijgt. Nog eentje dan, ja, nog een superallerlaatste, kan het donderen. Wanneer begint die Omloop Het Nieuwsblad trouwens? Eind februari. Wat zeg je? Goede genade ja, dat is waar ook, de Tour Down Under is al in januari natuurlijk.

En Oman en Qatar? Is dat het officiële wielerbegin? Ik ben de draad behoorlijk kwijt. Ronde van Algarve zeg je? Wat moet ik allemaal niet kijken om te weten hoe ik die Tourpoule goed moet invullen? Zendt de tv straks ook de training uit van Robert Gesink, want daar kan ik vast van alles uit afleiden.

Hè? Wat? Nog niet eens afgelopen dit seizoen? Komende zondag Parijs-Tours? En daarna de Ronde van Peking (die eindigt 13 oktober)? Ik wankel. Iedereen begint maar en stopt maar als het hem uitkomt. In het wielrennen doet iedereen maar wat, een fatsoenlijk startschot geven of een finishdoek ophangen is te veel gevraagd.

Men organiseert maar en doet maar. Het is een bende. De Nationale Sluitingspijs Putte-Kapellen (9 oktober) hebben we nog, deze week ook Parijs-Bourges en de Munsterland Giro. Later fietsen we ook effe de Tour de Vendee, de Chrono des Nations en een paar koersen in Brazilië en een schipbreukkoers in Australië, ergens aan een kust.

Hysterisch

Ik ben officieel de weg kwijt. Het is zondagmiddag, het tolt in mijn kop en ik blijf als een krankzinnige webpagina’s scrollen, check elke keer dat ik opsta mijn twitteraccount, ik pak de afstandbediening op, toch nog even één keer teletekst kijken. Geen live feeds, somewhere?

Nee? Oh gelukkig. Oef. Ik begin trillend van de zenuwen oude kranten te herlezen die door al die uren koers kijken zijn blijven rondslingeren omdat ik door de koers geen tijd had ze op te ruimen. Ik voel me als een losgeraakte bidon tussen de wielen van het razende peloton. Nog even en ik word als een insect platgedrukt door een renner.

Jongens, kan iemand dat peloton een halt toeroepen? Kan iemand deze waanzin stoppen? Niemand snapt het toch meer? Kan iémand eens een ordentelijk seizoen in elkaar spijkeren? Gewoon, omdat we dan een beetje rustig die winter in kunnen met z’n allen?

Nee natuurlijk niet. Het is wielrennen, de meest hysterische sport ter wereld. Daarom. Paal en perk, ter bescherming: Omloop Het Nieuwsblad, daar begint het straks voor mij weer. Aanstaande zondag is Parijs-Tours de laatste koers van het seizoen en na zondag is het: adios amigo’s, tot in Gent.

En dat Thialf, ligt dat nog steeds in Heerenveen?