Wielerbondscoach Leo van Vliet deed zijn best, maakte gebruik van matrixborden en posteerde zich in een paddenstoelhuisje op de Cauberg om met een birds eye view de koers te kunnen volgen. Het richtte weinig uit; Van Vliet was ondanks de vijfde plaats van Lars Boom ontevreden en pakte de kettingzaag. 

Door Nando Boers

Van Vliet vond dat de Raborenners te veel ‘gepamperd’ werden en dat vertaalde zich in dit soort resultaten, zo luidde de analyse.

Nogal wiedes dat je met zo’n houding geen platte prijs wint, vond hij, mekkeren over de lengte van je sokken of de soort zeem in je broek, tja, weet je, die zweep moest er weer over, want zo ging het vroeger ook bij Peter Post en zie: die had kampioenen geleverd, zoals Jan Raas.

De counter van Bauke Mollema de volgende dag na de uitzending van Nieuwsuur was vol op de neus. Pieperds? Ze hadden een paar vragen gesteld en toen het antwoord nee was, vervolgden ze hun weg. Geen probleem.

Uit Mollema’s woorden viel op te maken dat Van Vliet de zaken wat had aangedikt om zijn punt te maken. Zijn voorbeelden waren zwak en Mollema had gelijk toen hij zei dat de problemen tijdens het WK aangekaart hadden kunnen worden.

Bierkoers

En dat Van Vliet hem opeens een rare snuiter vond, begreep Mollema ook niet. Ze kenden elkaar toch al van het vorige WK (toen Van Vliet op het vlakke parcours van Kopenhagen een ploeg vol klimmers opstelde)? Bovendien had Van Vliet hem al twee keer uitgenodigd om mee te doen aan die bierkoers met vrolijke dolfijnen en tuimelaars op Curaçao.

Ja, als het goed is, heeft de baas het geregeld en is het misgegaan, dan ligt het aan de renners. Ik zou zeggen: of je doet het samen of je doet het niet. Mijn mening, sorry Leo. Helemaal vreemd zijn z’n uitspraken als je de hele week bezig bent geweest het groepsgevoel bij je ploeg te vergroten, door komieken uit te nodigen, tripjes naar grotten te regelen of af en toe een handstand te maken bij het ontbijt.

Het getuigt van weinig saamhorigheid als je vervolgens na de koers wel op de groep gaat inhakken, terwijl een interne evaluatie met de groep er niet vanaf kan. Het wekt de schijn dat je het eigen straatje schoon staat te vegen, terwijl je natuurlijk ondertussen je eigen graf staat te graven, maar goed.

Zweep

Ik zou daarom Van Vliet na vier magere WK’s bedanken voor zijn diensten en op zoek gaan naar een andere bondscoach. Eentje die echt de zweep erover legt, iemand die zich nergens wat van aantrekt. Een Zeeuw. Van Vliet heeft de naam zelf al op tafel gelegd door zijn ploeg aan de vooravond van het WK een filmpje te laten zien uit 1979 toen Jan Raas het WK won. Als dat de renners motiveert, kun je volgens mij beter de man in kwestie zelf voor de groep zetten.

Natuurlijk, ik weet ook wel dat de voordeur in ’s-Heerenhoek zo dicht zit als de Oosterscheldekering bij een springvloed, maar heren van de wielerbond, het gaat om het nationale wielerbelang.

Renners als Gesink, Boom, Poels, Terpstra en Mollema bereiken de komende vijf jaar hun top. Jullie moeten minimaal een poging wagen. Eerst Henk Lubberding als assistent (Henk maakt niet mooier dan het is en draait nergens omheen, nooit gedaan) aan de bond binden en dan naar Zeeland.

Zoete wraak

En meneer Raas, het gaat slechts om een contract voor vijftien dagen. Elk jaar drie dagen per WK, vijf jaar lang. Dat is alles. En meneer Raas, please strijk over het hart, denk aan de zoete wraak en de wederopstanding en echt; u hoeft alleen maar op vrijdagochtend in het vliegtuig te stappen (in 2013 naar Florence).

Op vrijdagavond gaan jullie met elkaar kaarten in de lobby; u zegt tegen de renners: “Morgen vijf uur trainen en nu wegwezen.” U draait u om en zegt: “Zo, en waar zijn die groene Bucklers? Ik heb dorst.” En op zondag zegt u voor het ontbijt: “En jij wordt straks wereldkampioen.”