Beachvolleybal is een zonnige aangelegenheid, beachvolleybal trekt drie man en een paardenkop, beachvolleyballers zijn geen atleten maar recreanten. Zomaar drie vooroordelen waar een hele, hele dikke streep door kan.

Door Anne Joldersma

Begin mei toog ik naar Scheveningen voor een interview met Sanne Keizer en Marleen van Iersel.

Aangezien ik zelf met enige regelmaat hopeloos en zonder veel succes (1,78m, 90kg+ en een voorliefde voor cafébezoek zijn geen succesingrediënten bij het volleybal) tracht een bal over een netje te krijgen in een overdekte Amsterdamse zandbak, was ik kennelijk de aangewezen persoon om het beachduo te ondervragen.

“Laat ze maar iets over elkaar zeggen”, was de opdracht waarmee ik op pad mocht.

Na hun training in voorbereiding op het EK ontstond onder een stralende zon een hilarisch gesprek met twee goedlachse en beeldschone dames waarin de belangrijkste conclusie was dat Marleen eindelijk realiseerde dat Sanne 'echt niet spoort'. Leuk dacht ik. Daar moet ik in Londen zeker langs.

Zeiltje

Dinsdag trof ik het tweetal weer. Nu middenin de Engelse nacht. Niet dat we ergens gezellig aan een bar hingen, het duo was net klaar met de afsluitende partij in het hoofdstadion. Aanvangstijd: 23.30 uur.

Het eerste vooroordeel kon dus meteen de prullenbak in. Een goede acht uur eerder had ik al het genoegen om in de stromende regen onder een in alle haast over mijn laptop heengetrokken plastic zeiltje te proberen iets van Richard Schuil en Reinder Nummerdor te ontwaren.

Toen Keizer en Van Iersel eenmaal het speelveld betraden, was de zon definitief verdwenen. Hoezo zonnige aangelegenheid?

Lege stoelen

De Britse kranten staan er al dagen vol mee: het ticketschandaal (copyright: The Sun). Bij het in Engeland mateloos populaire roeien en het sinds kort stevig gehypte wielrennen merkte ik er weinig van.

Zelfs de tafeltennishal zat tot de nok toe gevuld. Wanhopig zoekend naar een eerste lege stoel trok ik naar het Horse Guards Parade beachstadion (waarom komt Anky hier niet in actie?). Ook hier geen succes.

Het uit steigers opgetrokken stadion waar 15.000 zielen in passen, barstte uit zijn voegen. Komt bij dat er tot middernacht live op BBC 1 de mogelijkheid is te genieten van de sport.

Beachvolleybal is hot in alle aspecten. Vooral voor de toeschouwers. Elk rally wordt hartstochtelijk meegeleefd en om half elf 's avonds wordt nog rustig een massale polonaise ingezet. Hoezo drie man en een paardenkop?

Patsers

Smashes, blocks, sets, spikes, dives, sprints, vallen en weer opstaan. Punt na punt, het gaat maar door. Iedereen die van mening is dat beachvolleybal saai is, moet zich vrijwillig bij het Pieter Baan Centrum melden. En iedereen die denkt dat je niet topfit moet zijn om beachvolleybal een uur non-stop vol te houden, moet mee.

In de mixed zone kon ik mijn ogen (ik geef het maar eerlijk toe) niet afhouden van de superstrakke buiken van Madelein Meppelink en Sophie van Gestel. Menig atleet zou jaloers zijn op de fysiek waar die twee meiden over beschikken. De sport die ze beoefenen lijkt in geen velden of wegen op het gepruts dat doorgaans in 'mijn' zandbak te zien is. Hoezo recreanten?

Of zoals Sanne begin mei in Scheveningen brieste: "Iedereen die vindt dat beachvolleybal een patserig imago heeft nodig ik graag uit om eens op het strand te komen volleyballen. Ik denk dat ze er kruipend vanaf gaan."