LONDEN - Elizabeth Armitstead moest zondag achter Marianne Vos genoegen nemen met het zilver. Toch blikte de Britse renster met een tevreden gevoel terug op de wegwedstrijd.

Door Anne Joldersma

"Ik heb echt het gevoel dat ik vandaag het zilver gewonnen heb en niet het goud verloren", verklaarde de Britse na afloop.

"Ik zat samen met Vos voorin en als je iets van het vrouwen wielrennen weet, dan weet je dat zij gewoon de beste renster ter wereld is. Zij is echt altijd snel."

Armitstead is van mening dat ze de sprint zo goed als ze kon is aangegaan. "Ik probeerde in de laatste drie kilometer te pokeren. Het gat was groot genoeg, dus hield ik de benen stil. Maar Vos was gewoon te snel. Terugblikkend heb ik alleen spijt dat ik in de laatste kilometer niet heb geprobeerd weg te komen."

Volgens Armitstead pakte de ploegentactiek uit zoals gepland. "We wilden vooral reageren vandaag. Bij grote kampioenschappen weet je dat het Nederlandse team altijd de ploeg is waar je op moet letten. Het verbaasde ons alleen dat andere landen, als Zweden, zo passief reden."

Zabelinskaya

Over haar Russische medevluchtster Olga Zabelinskaya was ze wel minder te spreken. "Ze deed niet heel veel kopwerk, ieder geval niet zoveel als ik had gehoopt. Maar toen we met zijn drieën kwamen, wisten we dat we allemaal het podium op mochten. En ja, zij kreeg ook het brons."

De regen was ook voor de Britse een zegen. "Ik ben nooit goed als het warm is. Ik baalde ook flink van die hittegolf vorige week. Gelukkig maakte de regen voor het publiek niet uit. Ze hebben ons tot aan de finish toe voort lopen schreeuwen."

Naast het goud verloor Armitstead nog meer in de finale. "Mijn gelukszonnebril raakte ik kwijt. Door de regen kon ik niets meer zien, dus moest ik hem af doen. Toen viel hij helaas op de weg."