Wist je dat Kobe Bryant geen sokken draagt in zijn schoenen? En een van de knopjes van zijn peperdure horloge is kapot. Zijn neusharen heb ik ook nog even geteld.

Door Jasper Boks

En volgens mij had hij vis gegeten, dat kon ik ruiken als hij zijn mond open deed. Met mijn neus had ik zo zijn kruis kunnen besnuffelen als ik dat had gewild.

Ik stond toch voor Bryants neus en kon geen kant op. Elke poging te ontsnappen was zinloos. Ik werd tegen de rand van het podium gedrukt, waar de NBA-superster van de Los Angeles Lakers op zat.

Cameraploegen en iets van honderd journalisten hijgden in mijn rug, hun zweterige oksels voelde en rook ik op mijn schouders en oor. Sommigen overhandigden mij een taperecorder. Ze maakten alleen een gebaar. Onder de neus van Kobe houden dat ding!

Op een gegeven moment had ik zelfs een microfoon van een Braziliaanse tv-zender in m’n hand. Opdracht was duidelijk, in de richting van zijn mond. Gelukkig hoefde ik er geen vragen bij te stellen, mijn Portugees is niet al te best.

Paar honderd verslaggevers

Team USA had vrijdag zijn internationale persconferentie. Iets van vijftig cameraploegen en een paar honderd verslaggevers kwamen erop af. Toen werden LeBron James, Kevin Durant, Chris Paul en Carmelo Anthony vrijgelaten in de zaal…

En dus ook Kobe Bryant, en die had wat interessante uitspraken gedaan over het Dream Team dat twintig jaar terug olympisch goud won in Barcelona. Voor het eerst waren professionals welkom op de Spelen in 1992 en Amerika kwam op de proppen met allemaal NBA-sterren.

Michael Jordan was er, en Magic Johnson, Larry Bird ook en natuurlijk Charles Barkley. Wat had Bryant geroepen in de aanloop naar deze Spelen? Dat dit Team USA dat heilig verklaarde Dream Team wel op de broek zou hebben gegeven. De oen!

Jordan reageerde, Barkley ook. Zelfs president Barack Obama koos de kant van het Dream Team. Ik wilde dus ook wel weten wat Kobe Bryant daar over te zeggen had. Ik bleek niet de enige…

Ik stond dus recht voor hem. In het begin was dat leuk, zeker toen hij, geschrokken door alle commotie in Amerika over zijn Dream Team-uitspraken, voorzichtig bakzeil haalde. Obama had gelijk, het Dream Team was de beste ploeg ooit, het waren allemaal helden van hem. Maar… “Ik vind nog steeds dat wij van het Dream Team hadden kunnen winnen, met deze ploeg.”

Dieet

Ik had de quotes na een tijdje wel binnen en wilde ook nog even rondneuzen bij LeBron James en Kevin Durant. Dat ging dus niet. Ik kon niet vooruit - immers een podium en Bryant - en achteruit ging al helemaal niet, want honderd stinkende en kokende journalisten.

Dus bleef ik staan. De vragen werden steeds oninteressanter. Of ze werden voor een vijfde, achtste of tiende keer gesteld. Zo weet ik nu dat Bryant nog een keer naar Colombia wil, goed nieuws voor de kijkers van het Colombiaanse tv-station. Ik weet hoe Bryant in korte tijd acht kilo is kwijtgeraakt. “Heel simpel, op dieet. Geen junkfood meer nemen.”

Verder vindt hij Victoria Pendleton geweldig, hij wil haar graag aan het werk zien in Londen. Voor wie het niet weet: zij is een Britse baanwielrenster. En hij wil ook gaan kijken bij het gewichtheffen en schoonspringen. Yeah right! Liegbeest!

Saai

Het werd dus wat saai met Kobe. Mijn gedachten dwaalden af. Ik bestudeerde zijn horloge grondig. Ja, op zijn horloge telde een minuut ook gewoon zestig seconden. Zelf gezien.

Toen ik daar stond, dacht ik ook: dit is dus allemaal de schuld van dat Dream Team. Zij moesten zo nodig in 1992 indruk maken. Basketbal werd er een grote internationale sport door. En daarom stonden er nu dus Portugezen, Spanjaarden en Brazilianen in mijn rug te duwen.

Klote Dream Team, dacht ik heel even. Toen besloot ik een paar fotootjes van Bryant te maken. Ik stond er toch. Leuk voor de mensen thuis.