Ze gingen met velen tegelijk plat. De verhalen naderhand aan de finish in Foix spraken van dertig platte bandjes. Stonden ze daar met z’n allen op de top en in de afdaling van de Mur de Péguère met hun wielen te zwaaien. Lek.

Nando Boers

Godvergeten irritant. De lucht loopt in een finale uit je band en je bent op slag kansloos, de concurrenten verdwijnen uit het zicht.

Hulpeloos, dat is een wielrenner met een omhogen gehouden wiel in de hand naast een geamputeerde fiets. Denk aan Hennie Kuiper ooit in Parijs-Roubaix. Dat beeld is een klassieker. Hemelschreiend mooie dramatiek, zelf verkozen doordat je meedoet aan een wielerkoers.

Ik vind zulk drama niet zo erg, eerder opwindend. Oneerlijk, jazeker, maar oh zo passend bij de wielersport.

Gisteren waren er mensen die kopspijkers hadden gestrooid op het wegdek nadat de koplopers waren gepasseerd op de top van de col. Overigens nog een geluk voor Rabobank trouwens dat het nadien gebeurde, anders was die Luis Leon Sanchez natuurlijk eendrachtig de Wet van Murphy door tien kopspijkers tegelijk gereden en had die Sagan gewonnen. Maar dit terzijde. Dit keer waren het spijkers die mensen terugsloegen. 

Niet eerlijk

Ook mooi: neerdalende spoorbomen. En natuurlijk geen wedstrijdleiding die de koers neutraliseert. De genomen voorsprong wordt teniet gedaan door een trein, want jij en je medevluchters moeten wachten terwijl het peloton op hetzelfde moment de verloren tijd inhaalt. En jij maar wachten naast je fiets, vloekend en tierend.

Het is niet eerlijk. Zeker. Wielrennen is niet eerlijk. Een auto rijdt je in volle finale aan. Die Fransman in dat groene shirt rijdt door omdat hij zich kansrijk acht voor de eerste plaats in het algemeen klassement en dus een gele trui, een ander wint de etappe (diezelfde Sanchez overigens) en jij hebt niets, behalve een paar flinke littekens voor de rest van je leven. En een trauma en angst op de fiets. Je wordt behandeld als een zak vuilnis waar ze nog tegenaan trappen ook.

Het is niet eerlijk. In het wielrennen lopen genoeg ijdele gewetenlozen rond, dat weet je nu.
Je rijdt je het leplazarus, hebt je helemaal gek getraind en je ploeggenoot bezoekt een veearts, die hem helpt aan medicamenten. Je ploeggenoot wordt gesnapt bij een dopingcontrole en jij moet je rugnummer inleveren omdat jouw ploeg zich terugtrekt uit de Tour de France. Het is oneerlijk tot en met. In het wielrennen gaat dat af en toe zo. Krijg je karakter van, het slingert je wraakgevoelens aan. Mooi!

Kratjes bier

Toeschouwers met hun camera’s en uitgestrekte armen, kratjes bier die blijven staan, overstekende honden, een helikopter die zo laag vliegt dat je omver wordt gewapperd, en daar lig je gestrekt op het asfalt.

Zo is het leven monsieur. Je slaat het stof van je jas en je gaat verder. Of je hebt mazzel als woedende boeren hun trekkers het parcours opsturen nadat jij bent gepasseerd en het peloton er nog niet is. Gratis verdiende voorsprong.

Spijkers. Natuurlijk moeten die gasten die de in de Brico Marché aangeschafte zakjes hebben geleegd opgespoord worden. Maar of ik het echt erg vind? Ik vind het verwerpelijk dat je het doet, levens in gevaar brengt. Het mag niet, het hoort niet, maar nog erger vind ik het dat de koersdirectie weer uitblinkt in afwezigheid.

Het gebeurt in hun koers. De koers die georganiseerd wordt door de ASO, een organisatie die van zichzelf nogal wat vindt. Maar ze steken geen poot uit, blinken uit in hautain gedrag en nietszeggende excuses.

Net zoals in de eerste week toen er zeventig renners hard tegen de vlakte gingen. Net zoals vorig jaar, toen in hun koers renners van de weg werden geketst als kegels. Ze doen rien.

Verantwoordelijkheid

Dus die spijkers vind ik niet zo erg. Het verhoogt het drama van de dag. Waar het mij om gaat is dat de wedstrijdleiding van de grootste koers ter wereld eens verantwoordelijkheid neemt. En als de wedstrijdorganisatie niets doet, wordt het toch echt eens tijd dat die renners hun handen omhoog steken.

Liever nog, ze zouden hun tanden eens moeten laten zien en van hun fiets stappen bij zulke momenten.

Spijkers met tanden.