Wesley Sneijder vertelde kort voor het EK reikhalzend uit te zien naar de confrontatie met Duitsland. "Zijn wij sterker geworden? Zijn wij gegroeid sinds het WK? Hebben we geleerd van het verloren oefenduel met Duitsland van een halfjaar terug in Hamburg?"

Door Bart Vlietstra

Hij, optimist en overtuigd van zichzelf als-ie is, dacht van wel. “We weten nu dat zij eerst afwachten en dan ineens komen. Toen hadden we geen antwoord. Liepen we achter de feiten aan. Dan verlies je zulke wedstrijden. Als je dat antwoord straks wel hebt, kun je tegen Duitsland heerlijk voetballen.”

In Wesley Sneijder we trust. Met zijn cocktail van overtuiging, ontspanning, visie en woede brengt hij precies waarop je hoopt bij een leider. Hij creëerde tien kansen tegen Denemarken, redde Bert van Marwijk tijdens de persconferentie voor het duel met Duitsland, startte daarin overijverig en leidde het slotoffensiefje in.

Maar waar was Sneijder tussendoor? Toen Duitsland over Nederland heen denderde tussen minuut twintig en zeventig? Precies zoals in Hamburg een halfjaar eerder dus?

Schweinsteiger, echt niet in zijn allerbeste vorm, vlocht met het grootste gemak aanval na aanval aan elkaar, Khedira raasde over de as, Özil sloop door de linies. De kleine generaal gokte dat de twee blokken achter hem de boel zouden oppakken. Maar dat gebeurde niet.

Macht en aanzien

Het moet voor Sneijder een déjà-vû zijn. Bij zijn club Internazionale miste hij het voorbije seizoen ook de rugdekking die twee jaar eerder nog ruimschoots voorradig was met spelers als Cambiasso, Motta, Stankovic en Zanetti.

Maar ze vertrokken of werden ouder en strammer en plooiden daarom steeds verder naar achteren om de ruimtes nog enigszins beloopbaar te houden voor zichzelf. Sneijder stond, als hij fit was, op een eiland. Maar het Zuid-Amerikaanse blok heeft zoveel macht en aanzien bij de Italiaanse topclub dat ze in het zadel bleven.

Dat geldt ook voor Mark van Bommel. Samen met Nigel de Jong speelt hij vooral ‘in zijn achteruit’ mede doordat de zwakke defensie amper durft door te dekken. Ze kwamen overal te laat.

Toch valt ook Sneijder genoeg te verwijten. Hij had moeten scoren na rust en hielp nauwelijks mee om de Duitse furie te stoppen. Komt omdat hij het voorbije seizoen pas te laat voor zijn sport is gaan leven.

De net 28 geworden middenvelder voelde zich op zeker moment zelfs al ‘een oude man’. Zijn exceptionele kwaliteiten en winnaarsmentaliteit maken hem nog steeds een meerwaarde, maar louter in aanvallende zin.

Sterven

De automatismen zijn weg, concludeerde Sneijder na afloop hard. Het middenveld van Oranje - twee jaar terug nog gezien als een saaie, maar betrouwbare dynamo - is geen schim van wat landen als Duitsland of Spanje op de been kunnen brengen. Dan is het vrij logisch dat je tot twee keer toe niet tot een antwoord komt tegen Duitsland.

De strohalm? Het Portugese middenveld (Meireles, Moutinho, Veloso) is al even wisselvallig. En Sneijder lijkt nog liever te willen sterven dan dat hij doelpuntloos uit Oekraïne vertrekt.