Het proces is altijd hetzelfde. Eerst is er de bittere teleurstelling, vervolgens de diepe frustratie, daarna de berusting. En de dag erop, als de kater een beetje verwerkt is, is er opeens geloof en hoop.

Door Edwin Struis

Hoop op een miraculeuze ontsnapping, op iets dat nog nooit vertoond is op een EK-eindronde. Dat een ploeg zich na twee verloren duels toch nog plaatst voor de kwartfinale. Met drie schamele puntjes, maar wat dondert het?

Meteen na afloop schijnen al de eerste besprekingen plaats gevonden te hebben in de kleedlokalen van de vroegere rivalen. Zowel Arjen Robben als Mark van Bommel polste wat (ex-)ploeggenoten die uiteraard meteen bereid bleken tot wat hand- en spandiensten.

Winst op Denemarken, het leek op voorhand Oranje’s makkelijkste opdracht op dit EK, in combinatie met een 2-0-zege op Portugal moet in groep B zorgen voor een Colditz-achtige ontknoping, het kasteel van de nazi’s waar het volgens de gelijknamige serie zo fijn uit ontsnappen was.

Akkoordje

Voor al die dromers hebben we slecht nieuws. Hoewel de aanstelling van een Italiaanse scheidsrechter nog meer perspectief biedt, nooit te beroerd om de hoogst biedende een handje te helpen nietwaar, zijn onze kansen bijna nihil.

Meldpunt Oranje moest meteen terugdenken aan de onverkwikkelijkheden op het WK van 1982 toen Oostenrijk het op een akkoordje gooide met de (West-)Duitsers. Als Het bedrog van Gijon ging de affaire toen de boeken in.

Bij een kleine zege zou zowel Duitsland als directe tegenstander Oostenrijk zich plaatsen voor de volgende ronde. Dat zou ten koste gaan van Algerije dat een dag eerder al met 3-2 gewonnen had van Chili, maar nu machteloos moest toekijken hoe de twee buurlanden het op een akkoordje gingen gooien.

Horst Hrubesch (ook dat nog) scoorde al vroeg in de wedstrijd de benodigde 1-0, daarna gebeurde er hoegenaamd niets meer. Des te meer rumoer was er op de tribunes van El Molinón, waar een grote groep Algerijnse supporters met bankbiljetten en de Spaanse fans met witte zakdoekjes zwaaiden om hun onvrede te uiten over zoveel bedrog. De Algerijnse voetbalbond diende nog wel een protest in, dat leidde enkel tot de regel dat de laatste wedstrijden in de groep tegelijkertijd moeten worden afgewerkt.

Afspraakcultuur

Dus wordt er komende zondag om 21.45 uur plaatselijke tijd keurig op hetzelfde moment afgetrapt in Lviv en Charkov, maar dat betekent niet het einde van de afspraakcultuur. Die overeenkomst hoeft niet eens in drievoud op papier te staan, vaak gaat zoiets vanzelf. Duitsland en Denemarken zullen het lang op 0-0 of, doe eens gek, op 1-1 houden om afhankelijk van de situatie bij Nederland-Portugal de vervolgscenario’s door te nemen.

Als Portugal z’n status als Angstgegner van Nederland (slechts 1 Oranjezege in tien ontmoetingen) waarmaakt, en er is geen enkele reden om dat niet te doen, moeten Duitsland en Denemarken hun eigen hachie gaan redden, zo niet dan treedt automatisch het pact van Lviv in werking dat voorschrijft dat er bij een Nederlandse voorsprong geen bovenmatige inspanningen hoeven te worden verricht. Een gelijkspel voor beide landen is in dat geval voldoende om door te komen.

Meldpunt Oranje hoopt met u mee, maar vreest het ergste.