Doping: van noord naar zuid

Het is ook net Noord-Korea, dat wielrennen. Je ziet van alles als je ernaar kijkt, maar je weet zo weinig. Wat is waar? Kloppen die uitspraken van de inwoners wel? Is dat echt de werkelijkheid? Of ervaren wij, de buitenstaanders, de werkelijkheid anders dan zij?

Door Nando Boers

Je hoort renners praten, je luistert naar zinnen in de media en je gelooft er af en toe geen snars van. Achter de waarheid van hun werkelijkheid kom je nauwelijks.

Soms spreekt er eens een renner zijn mond voorbij (en ontvreemdt vervolgens het bewijs), een ander staat plots te biechten (en wordt vervolgens met de nek aangekeken) of de renner wijst de controleurs naar de koelkast met epo terwijl ze daar zelf niet eens op gekomen waren.

Of een arts laat iets los, dat kan ook, zoals laatst in de Volkskrant, waarin een Oostenrijker vertelde dat Michael Boogerd in Wenen bloed liet aftappen bij het bedrijf Humanplasma, waarna een oud-ploegleider laat doorschemeren dat de ploeg dopinggebruik gedoogde.

De wielerploeg van de Rabobank liet daarop in een persbericht weten dat er in 2007 na de zaak-Rasmussen een onderzoek was geweest en dat er sindsdien een zero tolerance-beleid heerst.

En dan denk ik: laat me dan zien dat het anders is. Nu moet ik het wielermilieu weer op haar woord geloven.

Rechtszaken

Waarom zeggen ze niet: kom binnen, we laten zien wat we kunnen, we vertellen alles voor zover het ons juridisch niet in de problemen brengt (rechtszaken van oud-renners) en dan zetten we een streep onder het verleden en gaan dan verder. Geen onduidelijkheid meer. Wie is er tegen oneerlijke mensen?

Nu zeggen. Ik ben voor eerlijke mensen. Maar ja, dan is er ook nog de huidige tijd en hoe bewijs je dat er op dit moment niet gebruikt wordt in je wielerploeg?

Dat is lastig. Eén ploeg zegt: we kunnen alleen laten zien dat we consequent zijn in het geval van een overtreding van het dopingreglement, en een ander wijst op het bloedpaspoort. Maar dat valt onder het medisch beroepsgeheim, dus dat kan niet openbaar.

Maar dan ook weer telkens die damage control na een onthulling. Dat wegduiken van alles en iedereen. Ik word niet goed.

Zuid-Afrika

In Zuid-Afrika deden ze dat anders na het afschaffen van de Apartheid in 1990. Vijf jaar later begon de waarheids- en verzoeningscommissie met een onderzoek naar de ontelbare schendingen van mensenrechten, gedaan onder het Apartheidsbewind van de National Party. Ruim 20.000 mensen getuigden.

De gedachte was: aan wraak heb je weinig, veel zinvoller is het zoeken naar verzoening en verbetering. Vertel de waarheid, je krijgt er amnestie (en dus vrijheid) voor terug en iedereen kan verder.

Het wielrennen, van Noord-Korea naar Zuid-Afrika. Dat is het idee.

Tip de redactie