De club kiest jou, niet andersom. En de Prins Hendrik Ende Desespereert Nimmer Combinatie, opgericht te Zwolle in 1910 koos mij toen ik aan de hand van mijn opa richting Ceintuurbaan liep.

Door Remco Regterschot

PEC speelde in prachtige groen-wit, verticaal gestreepte shirts met zwarte broek. In 1977 haalden we de bekerfinale, in 1978 werden we kampioen van de eerste divisie en ik kan me mooie zeges herinneren op Ajax (solo Klaas Drost!), Feyenoord en PSV.

Journalisten kwamen er graag, weet ik van mijn moeder en tante die achter de bar van de bestuurskamer stonden.

Van dichtbij heb ik ze voorbij zien komen: die rare, leuke Fritz Korbach, de oude aanvoerder Rinus Israel die weleens een dutje deed op zijn gehaakte Feyenoordkussentje, Klaas Drost met zijn machtige snor, Ben Hendriks die met zijn zaakje op de stang knalde van de racefiets die hij kreeg voor zijn vijfhonderdste duel, de excentrieke Fries Koko Hoekstra, stille kracht René IJzerman, stilist Ron Jans, mijn held Peter van der Hengst en de Ier John Delamare die verliefd was op mijn tante.

Het debuut van local hero Ron Willems staat me bij, de coupe soleil van Rini van Roon, de sluwe manager Henk van Ginkel, de norse suikeroom Marten Eibrink en natuurlijk John Rep, Cees van Kooten en Piet Schrijvers.

Kerstboom

De kerstboom van Co, de snelheid van Edwin van Ankeren, brand in het stadion, de nieuwe Johan Cruijff Tribune. We werden achtste en negende, wasten ons met Dokter Schupp en hadden een fijne club.

Tot Eibrink na gedonder met de gemeente opstapte. PEC degradeerde en ene Gaston Sporre liet ons een ‘frisse doorstart’ maken waardoor we plots ‘FC’ heetten in plaats van ‘PEC’ en in De Graafschapshirts met een reclamebureaulogo moesten spelen.

We kwamen niet meer uit 1910, maar uit 1990 en in één klap vervreemde een complete generatie van de club, al kan ik me de doorbraak van Jaap Stam en Henk Timmer herinneren, alsmede een tweede titel in 2002.

Klassiek

De laatste jaren heeft mijn broer weer een seizoenskaart. Steeds vaker haalde hij me over om mee te gaan. Het klassieke PEC-shirt keerde terug als uitshirt, de oprichtingsdatum werd hersteld en steeds vaker zag ik in dat spuuglelijke stadion met kunstgras bekenden uit een groen-wit verleden.

We dachten samen met blauw-wit dat het toch wel weer niks zou worden, een gedachte die vorig seizoen werd gesterkt door het weggeven van een reuzenvoorsprong op RKC.

Dit seizoen ging het dezelfde kant op, tot Arne Slot op een saaie paasmaandag een balletje binnenkopte in Sittard en Eindhoven thuis verloor van Almere City. Ineens drong het door: Zwolle wordt kampioen.

Het is de eerste titel die groen-wit en blauw-wit samen zullen vieren, de schizofrene kleurensymbiose is compleet. Olé! Olé! Pee-ee-cee olé! Forza Zwolle.