Wie van PSV-Feyenoord (3-2) alleen de samenvatting heeft gezien, denkt wellicht dat Ron Vlaar een slechte wedstrijd heeft gespeeld. De aanvoerder van de Rotterdammers zag er immers wat ongelukkig uit bij de eerste twee tegengoals.

Bij de 1-0 gleed hij in het strafschopgebied te gretig in op de door Dries Mertens voortgedribbelde bal, waarna de vleugelflitser van PSV het speeltuig simpel naar de door Vlaar achtergelaten doelpuntenmaker Ola Toivonen tikte.

Bij de 2-0 probeerde Vlaar Mertens zonder succes de bal te ontfutselen, waarna de Belg hem omspeelde en de bal snoeihard binnenschoot.

De beelden van de tegengoals zijn voer voor de zure critici die de laatste maanden op tv een negatief beeld creëerden rond Vlaar, van wie nogal eens wordt beweerd dat hij een moeizaam seizoen doormaakt. Helemaal terecht is dat niet.

Van de 23 keer dat de centrumverdediger dit seizoen van NUsport een rapportcijfer kreeg, haalde hij slechts drie keer een onvoldoende. Wat wél opvalt is zijn grote hoeveelheid zesjes: vijftien.

Het grootste verschil met eind vorig seizoen, toen hij vooral werd beloond met zevens en achten, is dat Vlaar dit seizoen lange tijd geen meerwaarde is geweest voor zijn ploeg. Vooral voor de winterstop was hij te druk met zichzelf om anderen beter te laten functioneren en straalde hij geen greintje zelfvertrouwen uit. Het was wisselvalligheid troef, bij Vlaar.

Privéperikelen

Over de achtergronden vertelt de 27-jarige verdediger in het komende NUsport-magazine. In een uitgebreid interview erkent hij dat zijn slechtste sportieve periode van dit seizoen vast niet bij toeval samenviel met een periode van privéperikelen: zijn vrouw en hij gingen uit elkaar, terwijl zij zwanger was van hun in december geboren zoontje Xavi. Om die reden piekerde Vlaar in de eerste seizoenshelft heel wat af.

“Ongetwijfeld zal ik daardoor minder scherp zijn geweest dan normaal", zegt Vlaar in het interview. “Al weet ik eerlijk gezegd niet eens alles meer precies even goed terug te halen. Wekenlang heb ik in een soort emotionele rollercoaster gezeten.”

Dat hij daar maandenlang naar buiten toe nooit iets over losliet en er nu nog steeds uiterst terughoudend vragen over beantwoordt, pleit voor hem. Vlaar weet als geen ander dat de supporter die een aanzienlijk deel van zijn zuurverdiende loon uitgeeft aan Feyenoord niet zit te wachten op zelfbeklag van een van de grootverdieners van de selectie.

Los daarvan heeft Vlaar helemaal geen zin om excuses te zoeken voor zijn wisselvallige prestaties. Zijn echtscheiding was zíjn pakkie-an, niet dat van anderen. Dus slikte hij alle kritiek op zijn spel, die van zijn trainer incluis.

Ronald Koeman was een van de eersten bij wie Vlaar op de club vertelde waar hij mee zat. Hoewel de verdediger zich altijd gesteund zegt te hebben gevoeld door zijn coach, merkte hij al snel dat die weigerde hem te sparen. Meermalen gaf Koeman de voorbije maanden intern en extern aan dat hij van Vlaar meer verwachtte.

Oppepper

De verdediger reageerde op de enige juiste manier. Hij klaagde geen moment, gaf zijn trainer openlijk gelijk en pakte de handschoen op. Hoewel hij nooit de uitstraling zal krijgen die Koeman als speler had, neemt Vlaar de laatste weken wél weer zijn verantwoordelijkheid.

Eindelijk zie je hem tijdens wedstrijden weer voortdurend zijn medespelers coachen en oppeppen. Eindelijk laat hij weer zien ten koste van alles te willen winnen. Eindelijk stáát er met hem weer iemand in het veld.

Wie Vlaar zondag tijdens PSV-Feyenoord negentig minuten volgde, zag een aanvoerder die het initiatief nam, voortdurend zijn mond opentrok en uitstraalde dat hij niet over zich heen liet lopen. Bijna elke pass die hij gaf was op maat.

Oranje

En behoudens bij de twee tegengoals kwam hij verdedigend geen moment in de problemen. Zo slecht als hij in de samenvatting misschien leek was hij dus niet. Dat hoeft niemand hem te vertellen.

Vol goede moed meldt Vlaar zich maandag dan ook bij Oranje. In juni hoopt hij daarmee zijn eerste grote landentoernooi mee te maken. Het zou de ultieme beloning zijn voor een turbulent seizoen waarin hij, ondanks alle kopzorgen en kritiek, nooit zijn hoofd verloor.