Als ik manager was, of sponsor (of voormalig bondssponsor Aegon en ik kon onder dat contract met Ajax uit), dan zou ik één dezer dagen (het is halverwege het schaatsseizoen) eens likkebaardend naar de schaatsers kijken.

Twee van de vier grote internationale toernooien zijn achter de rug - twee Nederlandse winnaars ook - en al die contracten lopen lekker af. Wat een feest. Een nieuwe ploeg starten?

Als je dat wilt doen, moet je het nu doen. Want het kan. Eitje. Nog even wachten en dan toeslaan, als al die schaatsers naar hun spaarcentjes kijken en erachter komen dat de bodem in zicht is.

En ik weet één ding zeker: ik wil iets met Stefan Groothuis doen. Bokito, de wereldkampioen.

Kopman

Die kerel zou ik willen als kopman van mijn team. Nuchter, eerlijk, onderzoekend en natuurlijk wereldkampioen. Heerlijk. Ook zijn contract loopt af, net als dat van alle rijders uit de Control-ploeg die ook nog eens haar sponsor aan het einde van het jaar kwijtraakt. Mmm, ook een optie, de hele ploeg overnemen. Nog even over nadenken, laat het idee even bezinken.

Van alle andere schaatssponsors is alleen glashelder dat TVM doorgaat tot Sotsji, hoewel het mes in de begroting gaat. Op=Op, Team Hart (voorheen Hofmeier) en APPM, daarvan is het voortbestaan nog niet zeker, hoewel het onwaarschijnlijk lijkt dat ze volgend jaar zijn verdwenen.

Ook Liga zal binnenkort besluiten: door of niet? BAM heeft gezegd door te willen gaan, maar daar zijn de marathonmannen onder aanvoering van Jillert Anema aan het muiten geslagen. Ze willen meer financiële ondersteuning.

Kopersmarkt

Kan natuurlijk, meer willen, maar zoals een insider me in Calgary vertelde, het is een kopersmarkt geworden. Iedereen die wat wil in het schaatsen en daarbij schaatsers nodig heeft, die wacht rustig af.

Hoe langer je wacht hoe wanhopiger iedereen wordt; ploegen, schaatsers, trainers. En hoe goedkoper je ook kunt krijgen wat je wilt. Dat geldt voor uien, huizen en dat geldt ook voor schaatsers.

Er zijn een paar uitzonderingen; de twee voorlopige winnaars van dit schaatsjaar: Stefan Groothuis (WK sprint) en Sven Kramer (EK allround) en de enige winnaar bij de vrouwen: Ireen Wüst en waarschijnlijk Annette Gerritsen. Het lijkt me stug dat zij volgend jaar geen contract hebben, want als zij niet betaald zouden krijgen, is het schaatsen dood.

Ongehoord

Zover is het nog niet, maar de situatie is wel ongehoord, en volgens mij is het sinds 1995 niet meer voorgekomen - sinds Rintje Ritsma commercieel ging - dat er goede profschaatsers tot mei moesten wachten op een contract. Dat zou in 2012 wel eens kunnen gelden voor alle schaatsers die niet tot de groep van vijftien beste van het land horen.

Een plekje verdienen is al heel wat denk ik, misschien wel tegen nul vergoeding, slechts betaling in natura in de vorm van een paar trainingskampen en onderdak tijdens buitenlands verblijf.

De vraag is ook wat deze situatie over het schaatsen zegt. Niet populair? Welnu, het is misschien tanende, maar ik betwijfel of de positie van het schaatsen in Nederland nu echt zoveel zwakker is geworden.

Het lijkt er vooralsnog meer op dat het de economische situatie is. Geld is er niet meer in overvloed, dat weet iedereen, en als je wel geld te besteden hebt en in het schaatsen wil stappen, kun je op dit moment dus net zo goed even je gemak houden. Schaatsers zat. En nog goede ook.

Goede reclame

Ik vroeg Groothuis na zijn titel in de catacomben over de effecten van zijn prestaties op de toekomst van de ploeg. Dit zei hij: “Ik denk dat deze wereldtitel hele goede reclame is voor de ploeg. Dat we voor de zoveelste keer een kampioen hebben afgeleverd. Als grote sponsor zou ik zeggen: kom even langs.”

Ik denk: die sponsor hoort van je uitnodiging en denkt: nog eventjes wachten.

Maar hij zal komen, al is het maar omdat Groothuis de wereldtitel heeft gewonnen en een grote kanshebber is voor een gouden medaille op de Winterspelen van Sotsji.

Bokito met een gouden medaille: onweerstaanbaar.