Johan Cruijff geschoffeerd, Edgar Davids gefrustreerd, Paul Römer op een zinloze kruistocht, Marjan Olfers bedreigd, Steven ten Have voer voor de wolven, Guus Hiddink afgehaakt, Jonk & Bergkamp in het ongewisse, Danny Blind vast in de lift, Louis van Gaal in de vuurlinie.

De Toekomst op zijn kop, supporters in prangende onzekerheid, Frank de Boer in een spagaat en iedereen klaagt iedereen aan.

De winnaars tot nu in het grote Ajax-drama zijn de advocatuur en de oudejaarsconferenciers.

Ajax moest weer van echte Ajacieden worden, zo was het doel van de Cruijff-revolutie. Momenteel is het een echte puinhoop. De Raad van Commissarissen (Cruijff, Davids, Römer, Olfers en Ten Have) is na nog geen halfjaar verzocht op te krassen en nooit meer terug te komen.

Het opmerkelijkste is dat de samenstellers achter al dit fraais naar het zich nu laat aanzien doorgaan in verantwoordelijke rollen. De benoemingscommissie bestaande uit Keje Molenaar, Cees van Oevelen, Mark Geestman, Cees Vervoorn en Rob Been junior is volgens laatstgenoemde uiteraard niet blij met het resultaat en neemt daarvoor de verantwoordelijkheid.

Aan de andere kant: ze hebben met ‘de beste intenties en naar eer en geweten’ deze RvC (al snel bekend als de Ruzie van Commissarissen) samengesteld. Vanuit de rest van de ledenraad viel hen daarom ‘weinig tot geen blaam’ ten deel.

Alles kan

Been junior, kort na het samenstellen van de RvC gekandideerd voor een directeursrol, gaat zelfs weer in een interim-bestuur zitten. De taken die hij op zich neemt zijn puur formeel en wellicht doet hij ‘t omdat niemand anders wil, maar op dit moment past een flinke pas op de plaats.

Marco van Basten kan na zijn faaljaar als trainer ook niet elders in de organisatie terugkeren op basis van ‘ de beste intenties’. Oh wacht even… dat gebeurde bijna wel. Alles kan namelijk bij Ajax. Alles, behalve een gewillig, geduldig commissarissenteam rond Cruijff formeren.

Streber

Er is teveel naar kwaliteiten gekeken en te weinig naar karakter. Dat de combinatie met de eigenwijze Davids niet zou gaan werken, was niet lastig te voorspellen. Maar met een beetje google- en belwerk had de benoemingscommissie ook kunnen uitvissen dat er in Steven ten Have allesbehalve een jaknikker schuilt. Eerder een ongeduldige streber.

‘Hij zocht wel eens de grens op. Hij trok sneller zijn mond open dan anderen, daar onderscheidde hij zich mee,’ vertelde oud-collega Bart Drenth een paar maanden terug aan NUsport magazine.

Als Ten Have na rustige afwegingen eenmaal heeft besloten welke richting het op moet, is hij moeilijk van zijn koers af te brengen. Drenth: ‘Dan staat hij voor wat hij vindt. Hij gaat niet gemakkelijk opzij.’

Ze zullen vast een groot hart voor Ajax hebben, de vijf benoemers. Maar het gaat in het voetbal om het eindresultaat. En dat is, om met een aanstaand directeur die nu behoorlijk in het ongewisse zit te spreken, min-min.