Oranje treft vanavond Zweden dat door de schorsing van Zlatan de Verschrikkelijke moet hopen op wraakgevoelens van Johan de Sympathieke.

Tien jaar geleden leerde ik Johan Elmander wat beter kennen. Hij was beginnend voetbalprof, ik beginnend voetbalverslaggever. De Zweedse aanvaller, net aangetrokken door Feyenoord, zocht zijn weg in Nederland, ik in de breinen van voetballers.

Maar Elmander wilde eigenlijk vooral even niet over voetbal praten. Vond ik ook best, want hij was gewoon een aardige vent.

Dus spraken we af en toe af in een restaurant met de veelzeggende naam American Dream Café. Zo hoorde ik even goed nog veel over het leven van een jonge voetballer in den vreemde onder het genot van een goede steak.

Twijfelaars

Elmander, toen net twintig en een bonenstaak, miste zijn familie, zijn oude familieclubje Örgryte, de lovende commentaren in de Zweedse pers en bovenal Göteborg.

Telkens weer beschreef hij tot in de puntjes het waterlandschap met de vele idyllische eilandjes waar je in de zomer tussendoor kon varen. Picknickmandje erbij, goede vrienden, mooie vrouwen. Daarna vroeg hij of hij mijn restje steak mocht opeten. Hij had vaak honger.

Het viel ‘m allemaal niet mee bij Feyenoord. Om geografische redenen werd nog wat harder geroepen dat hij de nieuwe Ove Kindvall zou worden, maar Elmander miste het absolute geloof in zichzelf.

In het Feyenoord dat, onder leiding van Pierre van Hooijdonk, Paul Bosvelt en Kees van Wonderen, (succesvol) joeg op de UEFA Cup en (minder succesvol) de landstitel was aan twijfelaars geen behoefte.

Stapbroeders

Elmander zocht naar zijn rol in de groep. Hij ging op trainingskamp een keer mee stappen en zag de volgende dag tot zijn grote verbazing zijn stapbroeders grappend en grollend hun oefeningen afwerken. Zelf zou hij door de misselijkheid het liefst ter plekke overlijden. Toenmalig coach Bert van Marwijk schudde zijn hoofd.

Ook in het team voelde hij zich ontheemd. Elmander dacht vooral goed te kunnen functioneren als schaduwspits, maar trok zijn mond niet open en werd dus gebruikt als spits of op de flanken als anderen niet fit waren of als er niets op het spel stond.

Elmander presteerde bijzonder wisselvallig en baalde van het gebrek aan communicatie en vertrouwen dat Van Marwijk hem schonk. Ook de coach zou veranderen.

Moorddadig hard

De Zweed, die nog wel de voorzet gaf waaruit Pierre van Hooijdonk in de kwartfinale van de UEFA Cup tegen PSV de broodnodige 1-1 aantekende, werd na twee jaar uitgeleend aan Djürgardens IF.

Daarmee werd hij kampioen en in de roes van het titelfeest zei hij door de telefoon nooit meer onder Van Marwijk te willen spelen. En inderdaad, Elmander ging daarna op huurbasis naar NAC en werd uiteindelijk verkocht aan Brøndby.

Tien jaar later treffen Van Marwijk en Elmander elkaar weer. De aanvaller is in Denemarken, Frankrijk (Toulouse), Engeland (Bolton Wanderers) en Turkije (Galatasaray) een vent geworden. Hij heeft een moorddadig hard schot en een indrukwekkend torso, zo zie ik geregeld op tv en youtube.

Zweedse held

De belangwekkende vraag of hij dat te danken heeft aan de restjes steak die ik hem destijds zo nobel toeschoof, heb ‘m nooit meer kunnen stellen.

Wel begreep ik van Gido Vader, persmedewerker van Feyenoord en nog altijd bevriend met Elmander, dat hij nog steeds de vriendelijkheid zelve is. Die zal Van Marwijk heus glimlachend de hand schudden voor de wedstrijd.

Jammer. Even verlost van zijn superieure tegenpool Zlatan Ibrahimovic is dit dé kans voor Elmander om een Zweedse held te worden. Een zege op de WK-finalist betekent een ticket voor het EK.

Advies van een oude kennis: kijk na het eerste fluitsignaal even naar de Nederlandse bank, roep de frustratie van toen op en word boos als nooit tevoren.