Eigenlijk was ik van plan om deze opinie te wijden aan Andreas Isaksson, de doelman van PSV die ik vorig week interviewde. Het was een moeizaam gesprek.

Vraag, kort antwoord, vraag, een heel kort antwoord, vraag, een nog korter antwoord. Op die manier.

Ik wilde uitleggen waarom Isaksson symbool staat voor het PSV dat onder trainer Fred Rutten maar niet wil vlammen.

Isaksson is een aardige keeper, net zoals er nog meer aardige spelers in Eindhoven rondlopen. Op één ding zijn de Zweedse doelman en zijn kompanen echter zelden te betrappen: plezier.

Maar goed, ik ga het niet over Isaksson hebben, ik schrijf liever over Javi Poves. Wie? Javi Poves, verdediger van Sporting Gijon. Of beter gezegd: oud-verdediger van de club uit de Spaanse Primera Division.

Verrotte wereld

De 24-jarige voetballer heeft deze week zijn tot medio 2012 lopende contract ingeleverd. Niet omdat hij, zoals Jaap Molenaar, verlangt naar een leven als bouwvakker. De speler van Volendam besloot eind 2009 op 24-jarige leeftijd te stoppen met voetballen.

Poves heeft een andere reden, vertelde hij in El País. "Toen ik klein was, voetbalde ik met plezier, maar hoe beter je de voetbalwereld leert kennen, hoe meer je doorkrijgt dat alles om geld draait, het is een verrotte wereld. Dan verdwijnt het plezier wel."

Daadkrachtiger

Oleguer zou er een puntje aan kunnen zuigen. De verdediger, Catalaans activist en anarchist zette zich jarenlang af tegen het kapitalisme, maar streek bij Ajax wel een kleine twee miljoen euro per jaar op.

Dan is Poves toch wat daadkrachtiger. De centrale verdediger was altijd al een buitenbeentje bij zijn club. Waar andere spelers tijdens een trainingskamp achter de PlayStation kropen, las hij in Het Kapitaal van Karl Marx of Mein Kampf van Adolf Hitler. Toen de sponsor hem een auto cadeau deed, bedankte hij vriendelijk, hij had aan zijn Smart voldoende.

Afrika

Nu de geboren Madrileen gestopt is, gaat hij geschiedenis studeren aan de universiteit. Dat Poves met het inleveren van zijn contract aardig wat geld misloopt, kan hem weinig schelen.

"Ik wil de wereld leren kennen, weten wat er speelt. Naar Afrika gaan. Daar heb je geen geld voor nodig."

"Ik ben in Turkije geweest, in hotels die nog geen drie euro per nacht kostten. Ik wil niet geprostitueerd worden, zoals 99 procent van de mensen. Als ik niet rond kan komen in Spanje, dan ga ik wel naar Birma of naar welke plek dan ook."

Bewondering

Natuurlijk zou je Poves naïef kunnen noemen. Of een ongelooflijke eikel. In een interview zei hij enkele maanden terug dat alle banken in de brand zouden moeten worden gestoken. "Het geluk van dit deel van de wereld, is het ongeluk van een ander deel van de wereld."

Toch vind ik hem niet naïef of een eikel.

In tijden waarin Real Madrid een zevenjarig Argentijns talentje verleidt om naar Spanje te komen, Manchester City miljoenen neerlegt voor elke speler die fatsoenlijk tegen een bal kan trappen, sommige spelers meer verdienen dan ze in honderd levens kunnen opmaken, Manchester United een schuld heeft van meer dan 800 miljoen euro en het Turkse voetbal plat ligt na een reeks omkoopschandalen, heb ik vooral bewondering voor Poves.