Ze zeiden tegen hem dat hij een grizzlybeer moest zijn, maar dat is hij niet. Hij is gewoon André, een renner met kuiten als hammen, met dunne lippen, een geblokt hoofd, weinig baardgroei en een vriendelijke, beetje onschuldige, doetjesblik in de ogen.

Hij is gewoon André, maar André moet van anderen wat agressiever zijn, want anders blijft André een goede sprinter, maar dan wordt hij nooit een sprinter die grote sprintwedstrijden gaat winnen, zoals zijn oude ploeggenoot Mark Cavendish dat aan de lopende band doet.

Maar hij is gewoon André, een man die volgens mij elke zondag zijn moeder even belt, die een ansichtkaart stuurt naar zijn tante als hij op vakantie is en die het liefst een leuke thriller leest in zijn achtertuin, zittend op een eenvoudige uitklapstoel van een paar tientjes. Af en toe opkijkend naar de spelende kinderen.

“Ik ben misschien wel echt te aardig,” zei hij na zijn ritwinst in Carmaux, ergens diep in Frankrijk, een stadje waar niet heel veel gebeurt, waar de gebouwen leeg en verlaten zijn. “Maar misschien moet ik op de fiets agressiever zijn.”

Koeien

André Greipel (op 16 juli wordt hij 29) zei het op een manier waarvan je denkt: dat lukt hem nooit. Hij keek er ook bij alsof hij zich op dat moment liever bevond tussen een tiental koeien in een stal.

Greipel heeft de uitstraling van de perfecte kandidaat voor het programma Boer zoekt vrouw (alleen heeft André al een vrouw en twee dochters). André beantwoordt in niets het stereotype beeld van de Duitser. Geen arrogantie, geen opgeven kin. André, uit Rostock, is bescheiden, een man die vroeger zijn juf met haar verjaardag feliciteerde en daarna ijverig aan zijn sommen begon.

André had de afgelopen jaren nog al wat vileine opmerkingen naar zijn hoofd geslingerd gekregen van Mark Cavendish, “Maar ach,” zei Greipel, “hij is inderdaad niet altijd even vriendelijk tegen mij geweest, maar ik wilde op de fiets antwoorden.”

Lieverd

Hij vertelde daarna dat hij veel respect heeft voor Cavendish en zei dat Cavendish zeventien Touretappes achter zijn naam heeft. “En ik heb er nu één.” André, zo doe je dat dus niet. Het is in deze Tour nu TWEE-ÉÉÉÉÉN voor Cavendish! En je gaat hem nog een paar keer verslaan, te beginnen MORGEN! En in Parijs OOK!

Maar André ging onverstoorbaar verder en vertelde dat dit de mooiste dag uit zijn leven was. “Op de geboorte van mijn twee dochters na.” De lieverd. Daarna bedankte hij zijn team en zijn sponsors nog. De schat.

Toen een journalist het nog één keer probeerde en zei: ‘Je hebt twee dagen geleden gezegd dat Lotto geen team is, is dat nu veranderd?’, toen antwoordde hij dat hij het die dag door de adrenaline in zijn lijf bij het verkeerde eind had. “Ik zat ernaast.”

Oef. Gelukkig zei hij nog net geen sorry.