De zwaarste Giro d'Italia in jaren. Verschrikkelijke beklimmingen, levensgevaarlijke afdalingen, historisch veel aankomsten bergop. Spektakel verzekerd en het klassement wordt dag in dag uit op z’n kop gezet.

Het affiche was tot in de puntjes opgepimpt, Giro-organisator Angelo Zomegnan kreeg het als een boemerang in zijn gezicht gesmeten.

Het gedroomde spektakel is deze Giro d’Italia volledig uitgebleven. Het nadeel van een ultra-zware drieweekse ronde is dat verschillen tussen de besten en de minderen uitvergroot worden. Als er één de beste is, wordt het verschil met die ene leider groter dan in minder zware etappekoersen.

Ongemeen steil

Zaterdag rijdt het peloton over de Colle delle Finestre, een col met een moeilijkheidsgraad die bij de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw past. De Finestre is namelijk onverhard en ongemeen steil van onder tot boven.

Zelf reed ik hem op, in 2005, nadat de col voor de eerste keer in de Giro zat. De losse grote keien en het grind maken het voor de smalle banden van een racefiets moeilijk een spoor te vinden. Toen was het droog, je moet er niet aan denken dat het regent.

De Colle delle Finestre past in deze Giro, dacht de organisatie vooraf. Zomegnan herinnerde zich het droomscenario van 2005, toen het peloton in de voorlaatste etappe op deze laatste col het klassement in de definitieve plooi legde.

Waanzinnige afdaling

Gilberto Simoni kon die Giro nog winnen, maar dan moest hij 2 minuten en 9 seconden goedmaken op roze-truidrager Paolo Savoldelli. Samen met Danilo Di Luca en José Rujano reed Simoni Savoldelli er op de Finestre inderdaad af. Vanaf de top, waar de weg weer verhard is, daalde hij als een waanzinnige af naar het laatste valsplat richting Sestriere.

Maar ja, Savoldelli had niet voor niets Il Falcone (de valk) als bijnaam. Als een steen liet hij zich van de berg vallen. En op de meet bleek hij 1.29 achterstand op Simoni te hebben, voldoende om het roze te behouden. Alle wielerliefhebbers zaten die dag met hartkloppingen voor de televisie, zelden had een grote ronde zo’n apotheose.

De Giro van 2005 kende een veel minder spectaculair parcours, de favorieten stonden dichter bij elkaar dan nu. De kracht van Alberto Contador heeft de spanning vanaf de eerste klimkilometers uit deze Giro d’Italia geslagen. Ruim vijf minuten heeft de Spanjaard voor op zijn naaste belager Michele Scarponi.

Een voorsprong die past bij de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw. Maar toen verloor een leider in de koers ook nog wel eens acht minuten op een dag. Dat zal nu niet gebeuren.

Verlammende werking

Dat wat spektakel moest opleveren, had een verlammende werking op de spanning van deze Giro d’Italia. De etappes waren te zwaar voor de concurrentie om het Contador moeilijk te maken. Het kwam niet aan op koersen, op tactiek, maar op overleven, op aanklampen.

Op dat vlak steekt Contador met kop en schouders boven de rest uit. Contador verfrommelde het zorgvuldig opgemaakte affiche en smeet het in het gezicht van Zomegnan.