Ik wacht met het fabriceren van dit stukje tot ik telefonisch wordt gemaand op te schieten. Ik kan niet kiezen en blijf daarom wikken en wegen. Ben ik voor Mario of voor Willem?

Ik neig al vanaf mijn jongste jaren naar Willem, die ik in alle hoedanigheden heb meegemaakt: als speler, als trainer, als vriend, als analist, als chauffeur op weg naar weer een wedstrijd in de provincie.

Ik hou van die man, al heeft hij bepaalde trekjes om niet van te houden. Nukkig, onvoorspelbaar, egocentrisch. Maar ik kan ook met hem lachen, huilen en zingen en hij is een prachtvader, dus vergeef ik hem zijn zonden zoals hij de mijne vergeeft.

Enfant terrible

Maar Mario verdient evenzeer correcte afwegingen. Ooit was hij de kleine Van Hanegem. Ook een goede nummer tien, ook een enfant terrible, ook een volksheld, ook gezegend met ongekend krediet van velen. Zij het allemaal net even iets minder dan de grote Van Hanegem.

Van Hanegem dobbert inmiddels zijn loopbaan uit als columnist en analist, Been zit midden in een zware storm. Van Hanegem schrijft erover in het AD, Been zwalkt en dreigt te verzuipen. Als de directie van Feyenoord ruziet, Beenhakker sneuvelt, supporters boos worden, Pim Blokland de baas wordt en FC Twente wacht, treffen Mario en Willem elkaar.

Balletje

De laatste had al dikwijls aangegeven te willen helpen, de eerste ziet daar aanvankelijk de noodzaak niet van in, maar zwicht vanwege alle intriges in en om de club en om tal van columnisten stil te houden. Zegt hij. Wat niet zo aardig is ten opzichte van Willem.

Het gesprek wordt vooraf geheim genoemd. Maar het AD blijkt de golfbaan waar de heren een balletje slaan en daarna een uitsmijter en een kroket eten simpel te kunnen vinden en Willem verhaalt in zijn krant daags erna wat er zoal tussen hem en Mario is besproken. Wat niet zo aardig is ten opzichte van Mario.

Die stelt Willem nogal karig voor om de wedstrijden van Feyenoord extra nauwgezet te volgen en dan op maandagmorgen zijn gevoelens daaromtrent met hem te delen, want meer ruimte is er niet binnen de club, en daarmee houdt Mario Willem feitelijk buiten de deur.

Bedanken

Willem doet wat-ie moet doen, bedanken voor de eer, en Mario geeft dat na het verlies bij FC Twente door aan de pers. En wekt niet de indruk het erg te vinden. Niet sjiek van Mario, maar Willem heeft natuurlijk het AD om zijn verhaal te doen. Een treurige truttigheid, waardoor Feyenoord, waar zij het beiden toch voor doen…, de Zwarte Piet krijgt.

Ik kan na dit alles tot slechts een conclusie komen: ik had, in werkelijke rust, beiden aan mijn tafel moeten zetten. Ik had Mario en Willem nader tot elkaar gebracht. Niet dat ik dat als mijn taak zie, maar binnen de club is er niemand meer die daartoe in staat is.