Eens voerde ik een gesprek met een renner. Het was een bijzonder gesprek, gevoerd tijdens een lange wandeling. De openheid kende tegen het einde van de wandeling bij de renner weinig grenzen meer.

De renner vertelde zijn verhalen, van collega's natuurlijk. Boeiende verhalen leken het. Verhalen zoals bandieten ze zouden vertellen, ook aan elkaar. Waarmee ik trouwens allerminst wil zeggen dat de renner met wie ik ooit sprak een schurk was.

Het was wel oral history over de wedloop van de renners met de wet.

Mazen

Ontsnappingen uit ziekenhuizen, omkoping, het bijna bij je kladden worden gegrepen en toch ontglippen. Handig gebruik maken van mazen, zoeken naar een voorsprong, medische risico's nemen en er mee wegkomen. Of soms gepakt worden.

Ik gebruik het woord oral history met opzet, de gesproken geschiedenis was vooral iets van vroeger, toen de boekdrukkunst voor velen nog onontgonnen terrein was en er slechts monniken waren die zich met boeken inlieten en de oral history van het Christelijke geloof met sierlijke letters op schrift zetten.

Krankzinnig

In het wielrennen heb je ook deze oral history, naast de te boekgestelde geschiedenis. De geschreven geschiedenis is anders dan de gesproken geschiedenis. De eerste is openbaar, de andere komt meer bij de waarheid, maar houdt zich schuil in hotelbars of wordt helder tijdens een wandeling.

Oftewel: 'Dat wat iedereen weet mag niet bekend worden', zei een schrijver onlangs over wielrennen op de radio.

Het is die krankzinnige leugen van het wielrennen die een rijkdom aan verhalen biedt. Wielrennen heeft baat bij de mystificatie, een bron voor wielerjournalisten, vooral voor de oudere onder ons. De verbeelding is daardoor nog wel eens aan de macht.

Maar dan gaat op een dag een heel erg in het nauw gedreven renner praten - ook oral histroy. Voor hem microfoons. Moet je zijn woorden geloven, moet je er naar luisteren? Over de zaken die hij in zijn lichaam heeft gestopt, of juist niet tot zich heeft genomen natuurlijk. Beter van niet.
Je moet de cijfers weten.

Contador

Alberto Contador, el Pistolero is zijn bijnaam, zou volgens berichten in de Spaanse krant Marca tijdens de vorige Tour de France niet één keer positief getest zijn op clenbuterol, maar vier keer. Ook de drie dagen na zijn eerste positieve test, waarin aan het licht kwam dat er zero-zero-zero-zero-zero en een beetje achter de komma van het spierversterkende middel in zijn bloed zat. Vervuild stukje vlees, beweerde de Spanjaard.

Deze nieuwste onthulling lijkt me zijn zaak eerder te versterken dan te verzwakken. Als het vervuild vlees is geweest, is het dan niet logisch dat deze stof in de dagen na de eerste positieve test ook in zijn bloed is aangetroffen?

Het blijkt er dus vooral op dat met deze vondst is bewezen dat de wetenschap in staat is nog nauwkeuriger te meten dan zero-zero-zero-zero-zero en nog een beetje achter de komma waarvan we wisten dat het te achterhalen was.

Dit zouden de cijfers zijn:
21 juli: 50 picogram.
22 juli: 16 picogram.
23 juli: 8 picogram.
24 juli: 17 picogram.

Dat is geen sterk verhaal, dat lijkt de waarheid.