Bert van Marwijk is geen avontuurlijk man. Ik verdenk hem ervan dat hij elk jaar op dezelfde camping staat. In de Ardennen of het Zwarte Woud, niet te ver van huis.

Samen met Cookie en de vrouwtjes. Met z’n viertjes uiteraard, er moet wel geklaverjast kunnen worden. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, is zijn lijfspreuk.

Eikenhout

Een flinke trendbreuk in vergelijking met z’n voorganger. Marco van Basten selecteerde zich bijna suf aan spelers, het hebben van twee benen en een paar schoenen was al voldoende om voor Oranje in aanmerking te komen. Bert van Marwijk is uit een heel ander hout gesneden. Uit oud, vertrouwd eikenhout. Experimenteren doen ze maar in laboratoria, niet op het trainingsveld van Oranje.

Vandaag was een uitgelezen moment om af te rekenen met het vooroordeel dat Van Marwijk altijd maar weer vertrouwen toont in the usual suspects. André Ooijer, Giovanni van Bronckhorst, Khalid Boulahrouz, de defensie van Oranje telt een hoop spelers met gebreken of zonder spelritme en kon enige opfrissing dus best gebruiken.

Impuls

Vurnon Anita toonde zich in dit trainingskamp een betere kandidaat dan Edson Braafheid, maar toen puntje bij paaltje kwam, kreeg de langst zittende toch weer de voorkeur. Zoals Lens het af moest leggen tegen Ryan Babel. Is het conservatisme, behoedzaamheid, angst voor het onbekende wellicht?

Een nieuw gezicht in de definitieve selectie had een goede impuls naar de rest gegeven. Denk nou niet dat alles vanzelf gaat, er is wel degelijk concurrentie. Maar nee hoor, een van de revelaties van het seizoen delft het onderspit tegen een speler die bij twee clubs (Bayern en Celtic) amper aan bod kwam.

Het wordt tijd dat Bert van Marwijk na het WK eens een berg gaat beklimmen, afdaalt in een vulkaan of een stedentripje Bagdad boekt.