AMSTERDAM - Softbal en honkbal staan dit jaar voorlopig voor het laatst op het olympische programma. Voor de Nederlandse softbalsters is het daarom extra bijzonder dat ze er in Peking bij mogen zijn. Marloes Fellinger weet het kwalificatiemoment nog precies: “Iedereen schreeuwde en we zagen de Italianen huilen.”

In 1999 was het niet gelukt en in 2003 ook niet. Beide keren verloren de Nederlandse softbalsters in de finale van het olympische kwalificatietoernooi (OKT) van Italië. Al jaren maken deze twee teams de dienst uit in het Europese softbal, maar Nederland slaagde er maar niet in op belangrijke momenten een overwinning te boeken op de Italianen.

Tot het OKT in juni 2007. Een paar weken daarvoor hadden de Nederlandse softbalsters in de finale van het Europees kampioenschap opnieuw het onderspit moeten delven tegen hun grote concurrent. En ook op het OKT ging het niet bepaald van een leien dakje, vertelt Marloes Fellinger (26), derde honkvrouw en buitenvelder, aan NUsport.

Winning mood

"De Italianen hadden zich rechtstreeks geplaatst, maar wij moesten op de dag van de finale eerst nog Tsjechië verslaan." De softbalsters boekten een moeizame overwinning en moesten drie kwartier later alweer aantreden om te strijden voor het zo felbegeerde olympische ticket. Fellinger: "De Italianen kwamen fris het veld op en wij waren dodelijk vermoeid. Maar: wij waren ook in de winning mood en er vreselijk op gebrand de Italianen nu eindelijk eens te verslaan."

De wedstrijd ging gelijk op, maar in de tiebreak trok Nederland aan het langste eind en maakte het de bevrijdende 3-2. "Ik wist niet wat er gebeurde. We fantaseerden al zo lang over de Olympische Spelen, we durfden er niet aans te denken dat het realiteit zou worden. Ik kreeg kippenvel, iedereen sprong op elkaar, we zagen de Italianen huilen."

Aanslag

Terug in Nederland werd de reguliere competitie afgewerkt en sinds oktober staat het leven van de softbalsters in het teken van de Spelen. Fellinger ging parttime werken: "We moesten vijf keer per week gaan trainen, dat hadden we nog niet eerder gedaan dus dat was een enorme aanslag op ons lichaam."

Het intensieve programma heeft zijn vruchten afgeworpen. " Ik merk dat ik sterker ben geworden, vooral als slagvrouw kan ik mijn kracht nu beter verdelen. Ook als team zijn we op alle vlakken gegroeid: fysiek, mentaal, we zijn sneller geworden", aldus de softbalster die uitkomt voor het Haarlemse Sparks, de huidige nummer 1 in de competitie.

Specifieker

In 2005 werd de Amerikaanse Liz Kelly bondscoach. Haar staat van dienst in de internationale softbalwereld is groot en dat merken de softbalsters op het veld, zegt Fellinger die sinds 2005 international is. "Ik krijg specifieke aanwijzingen bij de trainingen met mijn club trainen we meer op routine. We worden gefilmd, ze let op de kleine dingen, waardoor het niveau steeds hoger wordt."

"Haar aanpak is ook heel Amerikaans. Als zij ons roept, komen we in looppas naar haar toe. Terwijl we bij onze club misschien eerder naar de trainer sjokken. Als zij ons iets vraagt, zeggen we niet ‘ja', maar ‘ja, coach'. Wij moeten nu wel op wereldniveau trainen want het niveau bij de Spelen ligt zo hoog."

In Atlanta in 1996 wisten de Nederlandse softbalvrouwen slechts een wedstrijd te winnen. Fellinger verwacht dat haar team het beter gaat doen. "Ik ga niet praten over medaillekansen, want dat is niet realistisch. Als we goed zijn, moeten we wel drie wedstrijden kunnen winnen denk ik. Een vijfde of zesde plek is dan haalbaar, maar ik hoop natuurlijk op een stunt."

Frustratie

De concurrentie is enorm. In de meeste van de acht deelnemende landen is softbal veel meer geprofessionaliseerd. Fellinger: "Maar zelfs in Amerika en Japan waar de sport veel groter is, kunnen ze er niet van leven. Het is wel eens frustrerend dat softbal in Nederland zo'n kleine sport is. Het liefst zouden we allemaal fulltime met de sport bezig zijn, maar dat kan niet. Dit jaar hebben we voor het eerst volledige materiaalsponsoring: vroeger moesten we met het team vier knuppels delen, nu heeft iedereen een eigen knuppel."

De softbalsters zijn inmiddels gearriveerd in het Olympisch dorp. Fellinger kijkt erg naar de start van de Spelen uit: "Ik heb alles al meegemaakt: WK, EK, OKT, met mijn club Europa Cup I en II, alleen de Spelen ontbreken nog. Al van kinds af aan heb ik de wens erheen te gaan, ik zei dat altijd al tegen mijn vader. Als ik daar een homerun sla, pak ik de microfoon en zeg ik: ‘deze is voor mijn vader.'"

©NUsport/Mirjam Streefkerk