Bestaat er een goed moment om te stoppen met een column? Nee, ben je geneigd te denken. In hoog tempo volgen de gebeurtenissen in het voetbal elkaar op, elke dag weer dwarrelt er stof tot schrijven op, soms zelfs hele wolken tegelijk.

Hier wordt een trainer ontslagen, daar stapt een voorzitter op, bij onze - als zeer integer te boek staande - oosterburen twijfelt men of het WK van 2006 wel op een rechtmatige manier is verkregen. Niets is meer wat het lijkt, zelfs uit voormalig knuffelclub Heerenveen groeien doornen, weet ex-trainer Dwight Lodeweges nu ook. Dus nee, geen enkele reden om te stoppen met deze column, de onderwerpen dienen zich van alle kanten aan.

Aan de andere kant: als het dan toch moet gebeuren, dan nu dan maar. Nu we met het Nederlandse voetbal in een inktzwarte periode zijn aanbeland en er weinig positiefs resteert om over te schrijven. De prestaties van Oranje op de laatste WK’s verhulden de erbarmelijke staat waarin ons voetbal tegenwoordig verkeert.

Onze eredivisie is een veredelde jeugdcompetitie die onder onze eigen 'Dutch Dome' heel wat lijkt voor te stellen, gezien de volle stadions en de media-aandacht, maar die buiten de grenzen, een enkele oprisping uitgezonderd, door niemand meer serieus wordt genomen.

Hollandse School

Zoals ook onze ooit zo vermaarde Hollandse School intussen de status heeft van een Inholland-opleiding. Louis van Gaal begreep heel goed dat je met 4-3-3 een modderfiguur slaat op een eindronde, Guus Hiddink en Danny Blind zijn er nu ook achter gekomen dat je met dit achterhaalde systeem zelfs een poule des schroots niet overleeft.

Albanië, Noord-Ierland en Wales gaan naar het EK, Nederland voor het eerst in dertig jaar niet (diepe zucht). En niemand die de aanstichters van dit debacle ter verantwoording roept. Zoals ook de hoofdrolspelers zelf weigeren te wijken. 

Meedogenloze verdedigers, inventieve middenvelders, koelbloedige spitsen, ze worden eenvoudigweg niet meer opgeleid. Op elke positie ontbreken echte specialisten, voetballers die het verschil kunnen maken, in plaats van telkens weer proberen om het wereldrecord balbezit scherper te stellen.

We koesteren de breedte en durven niet meer de diepte in. We hebben eenheidsworsten opgeleid die nooit zullen uitgroeien tot volwaardige toppers ook al omdat ze mentaal wat anders in elkaar steken dan voorgaande generaties.

PlayStation-generatie

Ze wandelen stadions in met hele discotheken op hun hoofd, zetten een malle hoed op of uiten kritiek op de makers van een of andere game omdat hun tatoeages niet goed zijn afgebeeld. Als het niet zo triest was, zou je er keihard om moeten lachen.

Intussen prijst deze 'PlayStation-generatie' wanstaltige kleding aan, of andere materialistische humbug, terwijl ze hun vrije uren beter zouden kunnen besteden aan extra trainingen of het bijslijpen van hun intrinsieke motivatie.

Ach ja, daar ga ik weer met m’n vroeger-was-alles-beter-riedel. Ook daarom is het goed dat deze column stopt. Je valt te vaak in herhaling, stelt zaken aan de kaak die toch niet zullen veranderen en beledigt meer mensen dan goed voor je is.

Wesley Sneijder weigerde een keer een interview omdat ik op deze plek in z’n huid gekropen was via een fictief dagboekje, dat soort dingen. Te futiel om over te praten, maar de tenen van Sneijder zijn blijkbaar langer dan veel van zijn andere lichaamsdelen.

Rijstwafelpersmachinefabriek

Sinds 1998 bezondig ik me aan columns. Eerst namens Sportweek, waarmee ik vooral in de sport-op-tv-wereld veel vrienden maakte, daarna in NUsport Magazine en sinds de opheffing van al die mooie bladen op deze site. Regelmatig viel ik terug op mijn grote liefde, wijlen HFC Haarlem, de club die ik nog steeds mis, maar die in m’n rood-blauwe hart verankerd blijft.

Excuus daarvoor, met name aan de fans van Telstar die ik regelmatig benijd omdat zij nog wel elke vrijdagavond hun voetbalhart kunnen laven, hoe deerniswekkend het niveau van 'De Witte Leeuwen' ook is.

Het zal ongetwijfeld met de voortschrijdende leeftijd te maken hebben, maar steeds vaker komt de nostalgicus in me naar boven. Die kan genieten van een wedstrijdje bij cultclub Sankt Pauli, bij Partick Thistle in Glasgow of in België bij het nietige Olsa Brakel, waar de voorzitter tevens eigenaar is van een rijstwafelpersmachinefabriek.

Notts County

Nog maar anderhalve week geleden stiefelde ik rond bij Notts County, de oudste profclub ter wereld (want uit 1862), en tegenwoordig getraind door landgenoot Ricardo Moniz. Daar zag ik de pure passie terug, bij de spelers, de trainer, de fans, bij al die vrijwilligers die met trots hun 'cluppie' uit League Two supporteren.

Figuurlijk mijlenver verwijderd van die protserige Premier League met haar uitwassen en vreemde, met geld smijtende snoeshanen.

Met Moniz lulde ik urenlang over de kern van de zaak, de liefde voor het spel die van alle kanten onder druk komt te staan. Als de KNVB een gedreven voetbalman zoekt, weet ik er nog wel eentje.

Afijn, genoeg geschreven. Genoeg meningen gedebiteerd. Ik verwijs u graag door naar de columns van liefhebbers als Sjoerd Mossou, Paul Onkenhout en Willem Vissers, stukjes waarin de liefde voor de mooiste sport op aarde altijd weer boven komt drijven.

En hou het nieuwe voetbalblad Santos in de gaten waarvan medio november het eerste nummer verschijnt. Ik ga een tijdje columniksen. Het ga u goed! Leve het voetbal!