Nog één keer liet ik m'n blik over de 22-koppige Oranje-selectie gaan. Waar ik naar zocht? Naar een aanwijzing, een sprankje hoop in deze kommervolle tijden waarin we de oude, vertrouwde Hollandsche School al bijna ten grave hebben gedragen. 

Door Edwin Struis

Niet realistisch genoeg, stil blijven staan in de ontwikkeling, het onderwerp van hoongelach al een wedstrijdje of twaalf.  Ik kan me nog een 8-1 herinneren tegen IJsland, nu verliezen we er twee keer vrij kansloos van.

Straks ontbreken we op het EK-podium waarvoor bijna heel Europa, een paar kneuzenstaten  uitgezonderd, een uitnodiging ontvangt, een situatie die we vlak na de loting als ondenkbaar beschouwden.

In deze poule, met zulke riante plaatsingsmogelijkheden, zouden we zelfs als we het niet wilden ons nog kwalificeren voor het EK in Frankrijk. Nu zijn we afhankelijk van wat Turkse grillen, ervan uitgaand dat we zelf afrekenen met Kazachstan en Tsjechië.

Dat laatste wordt al moeilijk genoeg. Op een Kazachse kunstgrasmat, met een jetlag (want vier uur later, na een vliegreis van 6,5 uur) in benen en hoofd en dan met deze 22 spelers waarvan er niet één echt in vorm is of zelfs maar een beetje bepalend bij een topclub. De hofleveranciers van de Blind-brigade heten Newcastle United en Ajax, goed voor in totaal acht brekebenen bij elkaar.

Bankmateriaal

Krul, Anita en Wijnaldum staan stijf onderaan in de Premier League en verloren afgelopen weekend met 6-1 van Manchester City, bij de vijf van Ajax brokkelde zondag het broodnodige zelfvertrouwen af na een armetierige vertoning tegen PSV.

En valt er een Ajacied af, dan komt er meteen weer een bij, weten we sinds Danny Blind bondscoach is. Dat ze zelfs tegen de nummer zeven van Noorwegen niet verder komen dan een schamel gelijkspel maakt allemaal niet uit. En dat elke penalty de prelude vormt van een tegengoal ook niet. 

De 22 van Oranje waren zelf afgelopen weekend goed voor welgeteld twee goals, zeg maar de gemiddelde productie van Lewandowski in vijf minuten. Ook al een veeg teken. En dan mogen we nog blij zijn dat doelpuntenmaker Elia op het laatste moment werd overgeheveld naar Oranje in plaats van Promes waarvan we ons bij elke interland opnieuw afvragen wat hij bij deze selectie doet.

Vier man begonnen als reserve, drie ervan (Afellay, Van Persie en Dost) vielen onopvallend in, Rekik bleef negentig minuten bankmateriaal bij Olympique Marseille. Memphis was een van de dissonanten bij Manchester United (en gewisseld in de rust) waar Blind het ook al niet bij kon benen tegen Arsenal. Lens, die tenminste nog scoorde, kreeg een rode kaart bij Sunderland. Van de 22 uitverkorenen verloren er liefst dertien hun wedstrijd, het zijn cijfers waar een mens vrij droevig van wordt.

Video 2000-recorder

Resteert derhalve nog slechts één vraag: hoe komen we met deze verzameling hapsnurkers toch nog op het EK terecht? Of moeten we ons erbij neerleggen dat we net als in de beginjaren tachtig in een recessie zijn beland.

Maar opeens was er dat eureka-moment. Er is nog een mogelijkheid. Met een kleine knipoog naar dertig jaar terug gaan we ons verlagen tot een handeling waarvan de KNVB bij hoog en bij laag volhoudt dat we ons er nog nooit aan bezondigd hebben.

Bij mij kwamen opeens beelden boven van een wedstrijd van het Nederlands elftal in mei 1985 tegen Hongarije. Oranje moest toen winnen om, net als nu, tenminste nog de play-offs te halen. De doeltreffende solo van Rob de Wit staat nog steeds op ons netvlies, dat die winst wellicht ook op een andere manier werd afgedwongen, is wat minder bekend.

Philips, destijds in beeld als KNVB-sponsor, zou wat ladingen elektronica in de strijd hebben geworpen om de Hongaren, die thuis een cassetterecordertje als grootste goed beschouwden, mild te stemmen. Dat verklaarde het gebrek aan vijandelijke intercepties tijdens de slalom van De Wit. Die Hongaren zaten met hun hoofd allang bij die dikverdiende Video 2000-recorder uit Nederland met bijbehorende videobanden van Zeg 'ns AAA, The Dukes of Hazzard en De Poppenkraam. Antal Roth kijkt er nog steeds met plezier naar.

Een andere complottheorie werd ontvouwd door de Hongaarse auteur Antal Vegh die tegen een Nederlandse journalist verklaarde dat zeker vier Hongaarse spelers waren omgekocht. Maar enig bewijs voor deze theorieën werd nooit geleverd.

Liefdesbaby

Kortom: de hoogste tijd om het eens te proberen. Waarom moeten we zelf altijd het braafste jongetje van de klas blijven in een wereld die toch al overloopt van matchfixing, fraude, zelfverrijking en andere malversaties?

In de ons omringende landen is het bijna gemeengoed, als we een beetje mee willen blijven tellen, moeten we ons er niet te groot voor voelen. Komt bij dat we er zelf al meermalen het slachtoffer van zijn geweest, remember Spanje-Malta 12-1 en Dinamo Zagreb-Olympique Lyon 1-7.

In november 1993 werd Polen een premie in het vooruitzicht gesteld door een van de Engelse tabloids als het Nederland zou verslaan. Dan had Engeland namelijk nog een kansje op het WK, mits het zelf met grote cijfers zou winnen van San Marino. Groot was de hilariteit op de perstribune van het stadion in Poznan toen Engeland al na 8,3 seconden op achterstand kwam en Nederland na tien minuten op voorsprong.

Maar wie of wat moeten we omkopen? Winnen van de nummer 142 van de wereld zou ons op eigen kracht nog wel moeten kunnen lukken, beter is het om Tsjechië komende zaterdag tegen Turkije op een aan- en voor dinsdag (tegen ons) op een ontmoedigingspremie te trakteren.

Wellicht kan Wesley Sneijder een deel van zijn duizelingwekkende nieuwe salaris hiervoor afstaan. Niemand zal hem ervan verdenken, want hij is dol op Turkije waar binnenkort z'n liefdesbaby ter wereld komt. Hij heeft er zelf ook het meeste baat bij. In plaats van tijdens de Nieuwjaarswedstrijd tegen Koninklijke HFC van begin januari kan hij dan op een iets glamourrijker podium afscheid nemen als international.

Er is dus nog hoop, nog is alles niet verloren! KNVB, doe uw plicht! Omkopen die handel!