Naast dat ze er een heel acceptabele rijstevlaai offreren in de persruimte, kleven er nog twee grote voordelen aan een verre reis naar een half-één-duel in Kerkrade. 

Door Edwin Struis

Op de heenweg ben je gelukkig vlak voordat het meest oubollige en overbodige radioprogramma ooit (De Perstribune van Omroep MAX) begint op de plaats van bestemming en tijdens de terugreis kan je in alle rust even naar Langs de Lijn luisteren, de brontosaurus onder de radioprogramma's.

Met al die spelers en trainers die naar de bekende weg worden gevraagd door verslaggevers die 'Beschrijf die goal eens' als hoogste goed beschouwen. Namens de NOS zat Arman Avsaroglu op Woudestein om Excelsior-Ajax voor ons te becommentariëren en het koste hem moeite om niet in slaap te vallen.

Wat de 22 acteurs het publiek voorschotelden, en met name het Amsterdamse smaldeel ervan, leek helemaal nergens op. Op het Rotterdamse kunstgras werd vooral gewandeld en werden ballen tamelijk willekeurig een kant opgeschoten. Zoals families dat plegen te doen tijdens een zondags uitje in een park.

Lanterfanters

Ergens op de A2 verkneukelde ik me al op het commentaar van Frank de Boer die zijn pupillen eens goed de mantel uit zou gaan vegen. Want aan lanterfanters heeft de coach van Ajax doorgaans een gezonde hekel. Hij had tijdens de wedstrijd spits Arek Milik al de huid vol gescholden, dus dat beloofde wat.

Maar toen zijn stem even later door de ether klonk, leek het net op Edwin Evers de lijn had gekaapt. De Boer was een tevreden trainer, had van tevoren rekening gehouden met een schorre stem, maar hij was nog alleszins verstaanbaar, zeker voor iemand die net het Kerkraadse dialect ('Mienge leeve jot nog an tsow') tot zich had genomen.

Maar toen moest de mooiste passage uit het interview met Evers (of was het stiekem toch De Boer?) nog komen. "Toen het zonnetje doorbrak, moest ik ervoor waken dat ze niet in slaap gesust werden."

Toen ik was uitgelachen, herhaalde hij het nog een keer. Bloedserieus. Over het zonnetje dat zomaar als spelbreker zou kunnen fungeren tegen de hapsnurkers van Excelsior. Had ik dit nou allemaal echt gehoord, of ging de verbeelding met me op de loop? Viktor Fischer met een modieuze zonnebril op, Davy Klaassen die de flacon met zonnebrand (factor 50) ter hand neemt, Jasper Cillessen die verblind door de zon eindelijk een strafschop stopt; ik zag het allemaal voor me.

Weerman

Even gingen de gedachten uit naar een vroegere Ajax-trainer (Marco van Basten) die zich juist beklaagde over de mooi-weer-mentaliteit van de spelers die ooit in de stromende regen met 5-2 verloren van Heerenveen. Maar ook de zon kan blijkbaar veel schade aanrichten, weten we nu. Nog diezelfde avond riep De Boer het Technisch Hart bij elkaar om te pleiten voor een weerman of -vrouw bij de technische staf. 'Maar dat is klimatologisch,' vond Johan Cruijff.

Op de radio murmelde De Boer intussen ook nog wat over kunstgras, dat het de eerste keer was dit seizoen dat zijn elftal op zo'n ondergrond moest ploeteren. Ja, het valt niet mee om Ajacied te zijn.

Soms wel twee potjes per week (zoals nu: Excelsior en De Graafschap binnen tachtig uur, ga er maar aanstaan), een paar keer trainen, niet te intensief natuurlijk, want twee potjes per week, tegen een aardige vergoeding; jaloers kijken deze pechvogels naar mannen die in het holst van de nacht een ploegendienst draaien op de afdeling loodzwaar van de Hoogovens. Die hebben het pas gemaakt in hun leven. Die hoeven geen contact op te nemen met FIFA 16 omdat er op de PlayStation wat tatoeages ontbreken op hun gebeeldhouwde lijven.

Het werd allemaal nog erger. Op maandagochtend las ik in de krant dat de Ajacieden een beetje moe zijn. Ik geef het u te doen. Een paar zwakke Europese wedstrijdjes in Oostenrijk en Tsjechië, afgewisseld met clashes op leven en dood tegen NEC en Willem II. Alleen van de gedachte al zou een mens oververmoeid raken.

Generaalsregime

Ik dacht even terug aan de wedstrijd van een dag eerder die in het teken stond van wijlen Dick Nanninga, clubicoon en -topscorer van Roda JC. De man die anno 1978 toen hem werd gevraagd naar het generaalsregime van Jorge Videla doodleuk antwoordde dat hij de kogels zou wegkoppen. Niet het meest politiek correcte antwoord, maar het gaf wel aan hoe Nanninga in het leven stond. Zon, regen, sneeuw, een aardbeving; Nanninga bleef onder alle omstandigheden ballen harder richting goal koppen dan een ander schoot.

Zelfs toen bij hem een been werd afgezet, zeurde hij niet. En nu lees ik dat de aanvoerder van Ajax, in de bloei van z'n leven toch, nog voor het invallen van de herfst klaagt over vermoeidheid. Om nog maar eens te onderstrepen met wat voor softies we de voetbaloorlogen moeten winnen tegenwoordig. Binnenkort weigert de Ajax-selectie bij storm het veld in te lopen.

De laatste eredivisiespeler die zich met recht mocht beklagen over vermoeidheidsverschijnselen was PSV'er Romario de Souza Faria, maar die trok hele nachten door, rilde elke dag van de kou, walgde van appelmoes en aardappelen, maar schoot er elke wedstrijd desondanks drie in. Ja, dan mag je weleens een beetje moe zijn. Ajacieden van 22 mogen dat niet.