Geen beter vermaak dan leedvermaak. Laat dat maar aan onze ooster- en zuiderburen over.

Door Edwin Struis

De collega’s van Bild stoften de klassieker Ohne Holland fahren wir zur EM af en de Belgen gaven het gekweel van Wolter Kroes een nieuwe wending met We liggen eruit en dat is prihima.

Binnenkort zal Telfort wel een spotje lanceren in de trant van ‘Wie had dat gedacht? Van derde worden op een WK naar vierde staan in een EK-kwalificatiepoule.’

Het is natuurlijk ook om je dood te schamen. Alleen lijken de omstanders er meer mee te zitten dan de hoofdrolspelers zelf.

Zo weigerde KNVB-directeur Bert van Oostveen het c-woord in de mond te nemen, terwijl de crisis groter is dan ooit. In de makkelijkste kwalificatiepoule ooit op de rand van roemloze uitschakeling staan, er zijn er voor minder opgestapt.

Het zou Van Oostveen zelfs sieren als hij nu de handdoek zou werpen nadat wederom is gebleken dat zijn aanstellingsbeleid voor bondscoaches op alle fronten heeft gefaald.

Nadat hij eerder de plank al missloeg bij de veel te lange contractverlenging voor Bert van Marwijk, moest en zou hij vorig jaar in zee gaan met veteraan Guus Hiddink terwijl met Ronald Koeman een scherpere kandidaat voorhanden was. Ook verzon hij de krakkemikkige constructie waarvan Danny Blind nu de dupe is.

Wisselbeleid

Maar Blind is natuurlijk niet alleen slachtoffer, achter zijn keuzes en wisselbeleid tijdens zijn eerste twee interlands konden ook vraagtekens worden gezet. Waarom stond PSG-reservist Gregory van der Wiel tot twee keer toe in de basis en wat is precies de meerwaarde van spelers als Luciano Narsingh, Jeffrey Bruma en Quincy Promes?

Waarom moest Klaas-Jan Huntelaar naar de kant terwijl er gewonnen moest worden van IJsland? Waarom een middenveld extra light-versie opgesteld tegen Turkije? De vragen hoopten zich op, adequate antwoorden bleven uit.

Parmantig borduurde Blind voort op de reeds ingeslagen doodlopende weg onder Hiddink met navenante resultaten. Het voetbal evolueert maar door, Oranje houdt maar vast aan achterhaalde, doorzichtige patronen die geen enkele tegenstander meer angst inboezemen.

En ook de spelers zullen eens in de spiegel moeten kijken. Aanvoerder Robin van Persie omschreef de nederlaag tegen Turkije als ‘vreselijk’ alsof het hem was overkomen in plaats van dat hij er zelf debet aan was. De spelers doen net of ze heer en meester zijn in het veld, maar de controle is slechts schijn.

Opvolging

Het ooit door Louis van Gaal als heilig verklaarde balbezit is pas interessant als je er ook iets mee doet, niet als middel op zich. De balletjes breed van Davy Klaassen irriteerden al vanaf het begin. Met twee, drie passes een verdediging opensplijten, zoals de Turken deden bij de 1-0, is zoveel knapper.

De generatie Van Persie/Sneijder/Robben heeft een prachtige staat van dienst, maar is langzaam maar zeker aan het vervagen terwijl de opvolging ver te zoeken is. En dan hebben we het enkel nog over de creatieve invulling van het elftal, op verdedigend gebied valt er ook nog een hoop te winnen.

Is de wispelturige anti-penaltykiller Jasper Cillessen wel de juiste keeper voor Oranje? Is Stefan de Vrij wel meedogenloos genoeg voor een centrale verdediger? Waarom kopt Georginio Wijnaldum met zijn schouder? En wat doet Jeffrey Bruma precies in Oranje? En waarom worden Ajacieden als ze een paar keer de bal rechtuit geschoten hebben, gelijk overgeheveld naar Oranje?

Het wordt tijd voor een schone lei, op alle fronten. Zowel bestuurlijk, als binnen en naast de lijnen. De hoogste tijd ook voor een onafhankelijke, buitenlandse topcoach die maling heeft aan aloude, gedateerde spelopvattingen. Heeft iemand het nummer van Jürgen Klopp? Hij zoekt weer een baan en volgens eigen zeggen hoeft dat niet in de top te zijn. Komt dat even goed uit.