Column

De Bruyne brak

Kevin De Bruyne, mooie speler. Vond ik al voordat Henk Spaan hem ontdekte, vraag maar aan Jan Boskamp met wie ik sparde over de Belgische middenvelder toen-ie net voor Genk had gedebuteerd. "Je hebt er kijk op, vriend", zei Jan nadat ik zei dat De Bruyne iets weg had van Zinedine Zidane. Minus dat meesterlijke.

Het puisterige melkmuiltje met oranje peentjeshaar camoufleerde enigszins de sierlijke, razendsnelle denker die De Bruyne was. Prachtige balbehandeling, magistrale trap, bijzondere, functionele techniek had-ie ook al, vond ik.

"Kev ken ik al vanaf zijn twaalfde, wordt een wereldspeler", beaamde Boskamp. Jan gaf me daardoor het gevoel dat ik als miskende kenner even meetelde.

Dat gevoel had ik ooit ook na een gesprek met een muziekkenner over Muse. Hun eerste cd (Showbiz) was net uit en had me zo gegrepen dat ik geloofde: wereldband. De échte kenner was het met me eens, de twee cd’s daarop (Origin of Symmetry en Hullabaloo) overtuigden me nog meer, de eerste vier concerten die ik zag van Muse waren briljant. Mijn ontdekking werd steeds populairder, zo voelde dat een beetje.

Had ik trouwens al gezegd dat ik De Bruyne al erg goed vond voordat Joop Munsterman hem in augustus 2010 bijna naar Enschede haalde voor vijf miljoen euro?

Miljoenenspel

Op 16 augustus jongstleden ging ik voor een verhaal Bas Dost naar VfL Wolfsburg-Eintracht Frankfurt, het team waar Luc Castaignos tegenwoordig zijn verongelijkte gebaartjes mag maken. Ik verheugde me op die wedstrijd, ook vanwege De Bruyne, die na Genk iets te snel bij Chelsea terecht was gekomen, maar via een huurperiode bij Werder Bremen verkocht was aan Wolfsburg waar hij werd verkozen tot beste speler van het Bundesliga-seizoen 2014-2015.

Er was in de aanloop van dat duel echter wel wat gebeurd, natuurlijk. De druk op zijn inmiddels 24-jarige schouders was aardig opgevoerd door een miljoenenspel dat Wolfsburg en Manchester City over en achter zijn rug voerden, een spel dat door barometers in Duitse en Engelse media een angstaanjagend karakter kreeg.

Een transfersom van veertig miljoen euro. Vijftig. Zestig. Zeventig. Jaarsalaris in Manchester? Zes miljoen. Zeven. Acht. Negen. In Wolfsburg: tien. In Manchester: elf. Twaalf…

Wolfsburg-coach Dieter Hecking raakte ontstemd en vroeg zijn spelmaker om duidelijkheid die er niet was. De Bruyne werd zelf belaagd door journalisten en constant op de hoogte gehouden door 'een team van experts' over 'de ontwikkelingen'. Fans werden onrustig, medespelers jaloers. Kevin moest zich er allemaal maar niets van aantrekken, zeiden vrienden en familie.

Broodvoetballers

Matchday.

De 2.500 meegereisde fans uit Frankfurt scholden De Bruyne zó hard uit voor 'Hurensohn' dat het pijn deed aan je oren. Hij ging gebukt onder het absurde miljoenenspel dat van liefhebbers broodvoetballers maakt, iedereen in het stadion zag en voelde dat.

De Bruyne brak. Er kwam geen fatsoenlijke pass meer van zijn voet, hij verloor alle persoonlijke duels en bewoog alsof hij in een shock verkeerde. Het vreemde was dat niemand het vreemd vond dat hij veruit de slechtste speler op het veld was.

Het duurde tot de 75ste minuut voordat de trainer hem uit zijn lijden durfde te verlossen. Er volgde een soort stil applaus. Het was de laatste keer dat het thuispubliek van Wolfsburg hem zag. De held droop af.

Medelijden

Twee dagen voor het sluiten van de zomerse transfermarkt stopten de tellertjes bij recordbedragen. Transfersom: tachtig miljoen. Salaris: honderd miljoen in zes jaar tijd. Dat is omgerekend ruim vier miljard Belgische Franken. Daar verscheen de foto van Kevin met een lichtblauw shirt in zijn handen. Dunne glimlach.

We voelden het die middag eigenlijk allemaal al aankomen, maar we voelden ook iets anders. Een soort medelijden. Met hem. Met ons. Want iemand zo zien bezwijken onder idiote bedragen: dat is gewoon niet oké. Je voelde: dit heeft met voetbal niets meer te maken.

Muse is inmiddels een wereldband. Stijf uitverkochte concerten, de mooiste lichtshows, briljante sound, miljoenen cd's verkocht. Als je de laatste vier albums vluchtig beluistert, zou je kunnen denken: ze zijn nog altijd erg goed. Maar als je goed luistert: poen in plaats van passie. Muse is uiteindelijk geen Radiohead, mij raken ze in ieder geval al een tijdje niet meer.

Ik ben bang dat De Bruyne mij ook niet meer gaat raken sinds hij zijn ziel verkocht aan de duivel. Weer een muze minder.

Remco Regterschot is ook te volgen via Twitter: @remregterschot

Alle columns van Thijs Zonneveld

Alle columns van Thijs Zonneveld
Bekijk hier de overzichtspagina met de eerdere columns van deze auteur. 

Alle columns van Edwin Struis

Alle columns van Edwin Struis
Bekijk hier de overzichtspagina met de eerdere columns van deze auteur. 

Alle columns van Remco Regterschot

Alle columns van Remco Regterschot
Bekijk hier de overzichtspagina met de eerdere columns van deze auteur.

Alle columns van Menno Pot

Alle columns van Menno Pot
Bekijk hier de overzichtspagina met de eerdere columns van deze auteur.

Alle columns van Mark Tuitert

Alle columns van Mark Tuitert
Bekijk hier de overzichtspagina met de eerdere columns van deze auteur.  
Tip de redactie