Ha die Tom,

Je wist het al hè, voor de Vuelta? Dat je dit kon. Niet op de millimeter nauwkeurig, maar wel zo ongeveer. In trainingen moet je het hebben gemerkt, je moet de wattages op je schermpje gniffelend hebben bekeken.

Ik zal je zeggen hoe ik zondag naar de Vuelta-rit heb gekeken: met open mond. Naarmate je dichter bij de finish kwam, zakte mijn kin steeds dieper. Van mijn borst naar mijn buik, en daarna door via mijn knieën naar mijn tenen. Daar hangt-ie nu nog steeds.

De vorige keer dat een Nederlandse renner tijdens een grote ronde alle favorieten versloeg in een direct duel bergop belden we nog naar huis vanuit een telefooncel, spuugde Frank Rijkaard in het haar van Rudi Völler en stond Milli Vanilli bovenaan in de Top 40. Jij was nog niet eens geboren.

Ik had geen idee dat je dit - nu al - kon. Ik heb de herhaling van je etappeoverwinning in de Vuelta nu een keer of honderd bekeken, via allerlei links, in allerlei talen (vooral deze is een aanrader), maar ik ben nog altijd sprakeloos.

Er heeft kortsluiting plaatsgevonden in mijn hersenpan. Ik weet niet meer wat ik moet denken en voelen: het is een mix van euforie, chauvinisme, verbazing, een vleugje gezonde argwaan (het blijft wel wielrennen), ontroering en honger naar méér.

Uitgestippeld

Dat je een potje kon tijdrijden, dat wist ik wel. Dat je jaloersmakend mooi op je fiets zit ook. En dat je bergop geen watje bent, zie je wel aan je uitslagen. Maar dít, Tom, dít is nog iets anders. Wat je in deze Ronde van Spanje doet is niet aanklampen, niet volgen tot je niet meer kunt, niet genoegen nemen met net niet, dit is koersen om te winnen. Maar goed, dat hoef ik jou niet te vertellen.

Het meest opzienbarende van alles vind ik de volwassenheid waarmee je het doet. Het zelfvertrouwen druipt van elke pedaalslag. Vierentwintig ben je pas, maar je hebt alles onder controle. Alles is uitgestippeld: je carrière, je interviews, je manier van koersen (en ik begin zelfs te denken dat die idiote shampooreclame een tactische meesterzet is in de opbouw van je loopbaan).

Je valt aan op het juiste moment, je bluft op het juiste moment, je zet de rest onder druk op het juiste moment. En je breekt nooit. Niet als je thuis op de bank zit met een schouder aan puin, niet als je wordt teruggepakt op een paar honderd meter voor de finish.

Vanaf zondagmiddag ben je geen tijdrijder meer die ook nog een beetje kan klimmen. Je bent méér dan dat. Als je het hele podium van de Tour bergop op een hoop rijdt, dan heb je het zitten. Je was nog niet binnen of Het Grote Speculeren begon al. Waar zou dit eindigen? Zou je bij de eerste tien kunnen eindigen in deze Vuelta? Op het podium misschien wel? Zou je kunnen winnen? En hoe zit het dan met de Tour?

Meerjarenplan

Je zegt er zelf zo min mogelijk over. De Vuelta winnen vind je niet realistisch, over je toekomst als klassementsrenner hul je je in nevelen. Maar je weet het allang, want je doet niets zonder plan. Je hebt berekeningen gemaakt, je hebt je gewicht afgezet tegen dat van anderen, je hebt inschattingen gemaakt van je mogelijkheden in het hooggebergte, je hebt een meerjarenplan met je doelen voor de komende seizoenen opgesteld. 

Je laat ons filosoferen, speculeren en een eind weg lullen in de ruimte, en ondertussen weet je precies wat je aan het doen bent.

De komende jaren zijn een ontdekkingsreis. Maar het is volkomen duidelijk wie er aan het stuur zit: jij.

*Auteur Thijs Zonneveld is een ex-wielrenner. Hij werkt als sportverslaggever bij het AD en schrijft daarnaast columns voor NU.nl.*