Hier had een prognose over de eredivisie kunnen staan. Of een stukje over Ajax en die rare meneer Cruijff die in zijn column verklaarde dat-ie het zo druk heeft gehad terwijl hij tot en met augustus vier van de acht maanden vakantie viert. Of over Feyenoord en die idiote boycot van een journalist.

Hier volgt echter een politiebericht.

Onze agenten willen namelijk meer salaris en hebben de ultieme ruggen gevonden waarover die eis kracht kan worden bijgezet: die van voetbalfans. Fans die op dit moment wekenlang hebben uitgekeken naar de competitiestart van hun favoriete club.

En omdat zij met zovelen zijn, denken politiebonden dat dreigen met acties tijdens voetbalwedstrijden zin heeft. Burgemeesters schieten namelijk nogal snel in de stress, een voetbalwedstrijdje is zo afgelast.

Een bron binnen één van de politiebonden zei afgelopen dinsdag dan ook tevreden, maar anoniem in het AD: "Dat zorgt voor politieke onrust die minister Ad van der Steur niet wil. Kijk maar naar wat er gebeurde toen eind vorig seizoen Feyenoord-Vitesse als gevolg van acties moest worden verschoven."

Han Busker (politiebond NPB) in hetzelfde stuk: “We zijn ook al bijna twintig weken bezig met minder boetes uitschrijven. Dat heeft de staat al miljoenen gekost, maar dát interesseert hem (de minister, dus) niks.”

Mijn sportbroekje zakte er vanaf. Alweer, want ik had het al eens moeten ophijsen na aangekondigde politieacties tijdens de bekerfinale PEC Zwolle – FC Groningen en het dreigement van politieagenten om de Tour de France in Utrecht te verstoren.

Openbare orde

Politie hoort in mijn beleving namelijk altijd prioriteit te geven aan het handhaven van de openbare orde, nooit aan het verstoren ervan. Zelfs niet als ze ontevreden zijn met een loonsverhoging die ligt tussen 2,85% en 5%.

Beide acties gingen overigens de mist in. De politieparachutist die met een bal op de middenstip moest landen in de Kuip, schoot ook létterlijk zijn doel voorbij na een rukwind.

En met pijn en moeite, onder druk van een rechtsgang, kon het domme idee om over het parcours van de Tourproloog te rijden uit de hoofden onder de platte petten worden gepraat.

Het venijn bij de politie nam daardoor echter alleen maar toe, openlijk werd er met hardere acties gedreigd. Zwartgallig en cynisch concludeerde ik na een festival in Den Haag: dat is gelukt.

Klopt, niet chique om de dood van Mitch Henriquez aan te halen, om een punt te maken over zijn rug. Toch doe ik het. Zijn dood bepaalt namelijk mede de beeldvorming van de laatste tijd rond politie, ook bij voetbalfans die de sterke arm van de wet toch al niet bepaald als hun beste vriend zagen.

Wurggreep

Ik heb wel eens agenten voor voetbalwedstrijden met wapenstokken gefrustreerd los zien gaan op ouders met kinderen, bij botsingen tussen politie en voetbalfans ligt de verantwoordelijkheid echt niet als vanzelfsprekend bij de laatste groep. Daardoor bekruipt me het gevoel dat het niet helemaal ongevaarlijk is, dat constante gedreig met acties tijdens voetbalwedstrijden.

Iedereen, ook voetbalfans, weet nu wel dat agenten het niet altijd even makkelijk hebben. Dat ze niet genoeg verdienen voor dat harde werk onder soms zware omstandigheden waarvoor ze te weinig credits krijgen. De bonden moeten zich echter goed  realiseren dat er voetbalstadions vol zitten met mensen voor wie dezelfde vlieger opgaat. Als ze überhaupt al werk hébben. Mensen voor wie voetbal vaak de enige uitlaatklep is.

Voor hen begint de focus van politiebonden op voetbal langzamerhand het karakter van een wurggreep te krijgen. Dat zo’n greep zijn doel aardig voorbij kan schieten, is inmiddels algemeen bekend.

Dus geef die bal nou maar weer terug, oom agent.

(Remco Regterschot is op twitter te volgen via @remregterschot)