Column

Groeten uit Newcastle

Met in de linkerhand een Cruzcampo, rechts een fijn hapje tapas en het zand van de Costa de la Luz knisperend tussen de tenen, probeer ik me in gedachten zo'n drieduizend kilometer noordelijk te verplaatsen.

Het vergt enige inspanning, de ogen moeten er bij dicht, het geruis van de zee en de bloedhitte dienen even uitgebannen te worden, om in imaginaire zin uiteindelijk uit te komen in Newcastle, de nieuwe woon- en werkomgeving van Georginio Wijnaldum. Die transfer was zelfs in dit paradijselijke stukje Zuid-Spanje doorgedrongen.

Z'n overgang van Eindhoven naar de noordoostkust van Engeland ging gepaard met veel goedbedoelde adhesiebetuigingen. "We gunnen Gino deze overstap", sprak technisch directeur Marcel Brands van PSV lovend, mede ingegeven door de liefst twintig miljoen euro die de club mocht bijschrijven op de rekening. Ex-ploeggenoten stonden in de Twitter- en Instagram-rij om de voormalige aanvoerder van de landskampioen te feliciteren. Eh, maar waarmee eigenlijk?

Zelf was Wijnaldum ook erg in z'n nopjes met z'n overgang van een ploeg die Champions League gaat spelen naar een club die de laatste jaren vooral vecht tegen degradatie uit de Premier League en het hondstrouwe publiek niet echt weet te vermaken.

"Een nieuwe stap in m'n carrière", vond de speler, die zich vergaapte aan het stadion van Newcastle dat inderdaad een fractie groter is dan De Kuip en het Philips-onderkomen. Een nieuwe fase in z'n carrière is het zeker, maar is het ook een stap in de gewenste richting?

Pubs en kebabzaakjes

Uit hoofde van mijn professie ben ik ook weleens in Newcastle geweest. Ik ken ook verhalen van mensen die uit vrije wil richting dit bedompte oord zijn gereisd, per boot nog wel, maar die weiger ik te geloven. Niemand gaat voor zijn plezier naar dit deel van Engeland. De reisgids die Newcastle prominent opneemt in haar kolommen moet nog gedrukt worden, of het zou een brochure voor suïcidalen of terminalen moeten zijn.

Ik herinner me een aaneenschakeling van pubs, slechts onderbroken door wat kebabzaakjes van wie de clientèle net zo grauw en doorzichtig oogde als het uitgestalde vlees. Daarover gesproken: ook bij de plaatselijke jeugd overheerste het lubberende lichaamsvet, niet gehinderd door enige kledingstukken van betekenis.

Alsof het hoogzomer was in plaats van een door slagregens geteisterde novemberdag paradeerden de bakvisjes door de naargeestige straten op zoek naar schuimloos bier dat gedronken wordt uit bloemenvazen. Rond een uur of tien is de goegemeente compleet lazarus en kan het dronkemansvechten een aanvang nemen. Eerst slaan dan vragen, is de norm in Newcastle, waar meer cellen zijn dan woningen.

Om de vele tinten grijs die deze stad zo kenmerken te eren, staat er in de drukste winkelstraat een kolossaal monument ter ere van Earl Grey, die wij kennen van die bittere thee die in Engeland tien keer sterker wordt geserveerd dan koffie, daar helpt zelfs geen wolkje melk tegen.

Tussen wanstaltig en afgrijselijk

Uiteraard heeft deze stad ook een voetbalclub, hoewel rugbyen met een ronde bal de lading beter dekt. Het niveau de laatste jaren van Newcastle United houdt het midden tussen NAC en NEC, tussen wanstaltig en afgrijselijk. Een fatsoenlijke aanval berust op toeval, doelpunten zijn er net zo zeldzaam als zonnestralen.

Een tiental Nederlandse voetballers ging Wijnaldum voor op St. James' Park, de meesten zonder succes. Alleen keeper Tim Krul onderscheidde zich, maar die hoefde zich dan ook niet in het fantasieloze zwart-wit te hullen. Patrick Kluivert leerde er het voetballen definitief af, de laatste lichting landgenoten bewijst ook dat het niet allemaal goud is wat er blinkt bij de club, hoewel de bijnaam 'The Magpies' (de eksters) anders doet vermoeden.

Van Vurnon Anita hebben we sinds zijn overstap van Ajax naar Newcastle weinig tot niets meer vernomen, Siem de Jong ziet er meer wacht- dan kleedkamers van binnen, Daryl Janmaat etaleerde bij Oranje z'n in Newcastle opgebouwde onkunde en Luuk de Jong wist niet hoe snel hij terug moest naar Nederland toen de teller bij United bleef steken op nul treffers. Zelfs voor een laagvlieger als Newcastle voldoende reden om de optie die het had bedongen op de spits niet te lichten.

Voetbalclichés

De oefenmeester is ook een oude bekende. Steve McClaren is een trainersnomade geworden die na het succes bij FC Twente, de landstitel in 2010, alles wat hij aanraakt in hout laat veranderen. Bij Wolfsburg stond hij binnen een mum van tijd op straat, z'n rentree bij Twente liep uit op een mislukking en spekte enkel de bankrekening van de Brit die van voorzitter Munsterman nog een leuk afkoopsommetje van 1 miljoen euro meekreeg.

Sindsdien stort hij zich in allerlei trainersklusjes met één gemeenschappelijk kenmerk: ze verlopen even succes- als geruisloos. Daarbij geholpen door de bak aan voetbalclichés die hij nog wekelijks over ons uitstort.

En uitgerekend die man moet Newcastle behoeden voor weer een seizoen marginaal voetbal. Vanwege de torenhoge tv-inkomsten voelt iedere manager in Engeland zich Dagobert Duck, op een miljoentje meer of minder wordt niet gekeken, ook niet in de salarissfeer. Leuk voor zo'n jongen als Wijnaldum, maar een beetje fatsoenlijke zaakwaarnemer had een passender omgeving voor de middenvelder gezocht, zowel qua club als leefomgeving.

Roemloos

Een zak met geld alleen kan toch nooit de enige uitdaging zijn? Het voorbeeld van maatje Leroy Fer, die twee keer op rij roemloos degradeerde uit de Premier League, had toch voor een afschrikwekkend effect moeten zorgen. Maar nee hoor, met een gulle lach meldt Wijnaldum zich bij een derderangs club uit de Premier League.

Misschien is het nog iets te vroeg om hem uit te luiden met een klassieke 'Die zien we nooit meer terug', maar ik hou m'n hart vast.

Lees meer over:
Tip de redactie