Tientallen miljoenen mensen keken zondag naar mannetjes op tijdritfietsen. Honderdduizenden toeschouwers stonden langs de kant van de weg. Duizenden journalisten schreven, praatten en blaatten erover - ook ik.

Ontelbare krantenpagina's, ontelbare praatprogramma's, ontelbare tv-minuten. Over elk detail werd bericht. De ketting van Laurens ten Dam, de wanhoop in de benen van Nicolas Roche, het bananenpak van Chris Froome en de derde bal van Bram Tankink: het was allemaal Ontzettend Verschrikkelijk Enorm Belangrijk.

Op hetzelfde moment won Anna van der Breggen een paar duizend kilometer verderop de Giro voor vrouwen, de belangrijkste etappekoers van het jaar. Er verscheen een berichtje over op Twitter. En maandag staat er een alineaatje over Anna in de kranten. Dat was het. (Vooruit, echt handig is het natuurlijk niet van de Giro-organisatie om de grootste vrouwenkoers van het jaar te programmeren op het moment dat er in Frankrijk een koersje voor mannen wordt gefietst.)

Ik weet dat ze bij de NOS en de Belg pogingen doen om meer vrouwenwielrennen op tv te brengen, maar dat het vaak stuit op technische problemen - de beelden worden niet, nauwelijks of in slechte staat aangeleverd. Maar dan nog: tussen de verslaggeving van de grootste ronde voor mannen en de grootste ronde voor vrouwen gaapt een kloof zo diep dat je er dagen in naar beneden kunt vallen zonder te pletter te slaan.

Lichtjaren

Het was alsof de overwinning van Van der Breggen lichtjaren verderop plaatsvond, in een melkwegstelsel hier ver, ver vandaan.

Ja ja, ik weet het: vrouwensport is vaak minder snel en explosief dan mannensport. En vrouwenvoetbal krijgt ook nog geen honderdste van de aandacht van mannenvoetbal. Ik heb de walrusbuik van Luke Wilkshire de afgelopen weken zo vaak voorbij zien komen dat ik snak naar een WK vrouwen dat nog zes maanden duurt.

Maar er zijn veel meer sporten waar de vrouwen (bijna) net zoveel worden belicht als de mannen, zoals tennis, schaatsen, zwemmen en atletiek. Bij hockey krijgen de vrouwen zelfs méér aandacht dan de mannen, al ligt dat waarschijnlijk niet alleen aan hun sportieve prestaties.

Maar hoe krijg je als (vrouwen)sport de aandacht die je verdient? Door te presteren en maar af te wachten? Dat denk ik eerlijk gezegd niet: Nederlandse wielrensters winnen al jaren alles wat er te winnen valt. En je kunt ook moeilijk zeggen dat het niet spannend was: ik begreep van een ploegleider dat hij tijdens de laatste etappe zijn nagels tot aan zijn vingerkootjes opvrat.

Kip-ei-verhaal

Volgens mij is het een kip-ei-verhaal. Aandacht maakt méér aandacht. De publieke opinie stuurt journalisten, en journalisten sturen de publieke opinie. Dus is het de schuld van de media - en dus ook van mezelf - dat Van der Breggen werd afgescheept met één alineaatje? Ja. Maar het is net zo goed de schuld van de lezers en de tv-kijkers. Want het regent óók klachten als je de uitzending van de ploegentijdrit een halfuur zou onderbreken voor de finale van de laatste Giro-rit. 

Daarom hier een open vraag aan jullie allemaal: volgend jaar een uitgebreider verslag van de Giro voor vrouwen in de krant en op tv, deels in plaats van de Tour? Of was het stiekem wel goed zo?

*Auteur Thijs Zonneveld is een ex-wielrenner. Hij werkt als sportverslaggever bij het AD en schrijft daarnaast columns voor NU.nl.*