Column

Nog steeds niet…

Het vrouwen-WK komt op stoom. Tijd voor eerlijke zelfanalyse: waarom zijn veel voetbalmannen (en ik) er nog altijd totaal niet mee bezig?

Door Menno Pot

Gewetensvraag: houdt het WK voor vrouwen, dat in Nederland meer serieuze media-aandacht krijgt dan ooit, me erg bezig?

Eerlijk antwoord: nee. Totaal niet.

Nederland-Nieuw Zeeland: hoogtepunten teruggekeken op YouTube. Nederland-China: tv aangezet omdat ik toevallig pal voor de aftrap thuis kwam, na concertbezoek. Twintig minuten gekeken. In slaap gevallen. Nederland-Canada: uitslag opgezocht op Teletekst.

Dan NU.nl. Er is een dossier over het vrouwen-WK, maar ik lees het niet. De (mannelijke) voetbalcolumnisten hebben nog geen enkele keer over het WK geschreven. Struis niet, Regterschot niet, Zonneveld niet, ikzelf niet.

Ik zou eromheen kunnen draaien en me inzetten voor de goede zaak, maar de vraag blijft kriebelen waaróm het me niet bezighoudt.

Mensen die mij proberen te overtuigen, brengen vaak twee belangrijke argumenten naar voren. Het eerste: vrouwen maken geen schwalbes, ze mekkeren niet tegen de scheidsrechter, ze maken zich - kortom - niet schuldig aan het irritante gedrag dat we kennen uit het mannenvoetbal.

Punt twee: is het niet heerlijk om, in een tijd waarin keihard duidelijk wordt hoe corrupt en verziekt het mannenvoetbal is (FIFA, Blatter, Qatar, matchfixing, alles), lekker te kijken naar een tak van de voetbalsport die nog onbedorven is?

Zinnige punten, maar tóch zet ik dus die tv niet aan en voel ik, wanneer ik dat toevallig eens wel doe, niets dat ook maar líjkt op hetgeen ik bij mannenvoetbal voel.

Leeg stadion

Veel media doen hun best. De NOS pakt uit. Een paar voetbalverslaggevers van kranten zitten langdurig in Canada en schrijven over het WK alsof we nooit anders hebben gedaan dan op deze manier berichten over vrouwen-WK's.

Dat is goed. Als we het vrouwenvoetbal belangrijk willen maken (en dat willen we), dan zal het zo moeten: serieus en volwaardig verslag doen. Ik zou ook geen betere manier weten. Maar toch werkt het voor mij niet.

Laat ik me baseren op dat kwartiertje Nederland-China dat ik heb gezien. Om te beginnen: dat enorme lege stadion. Ik besefte maar weer eens dat het spel maar voor een klein deel mijn voetbalbeleving bepaalt. Het spel zelf is vaak saai, bij vrouwen én mannen.

Wat voetbal écht anders maakt dan korfbal of handbal zijn de massaliteit, de sfeer, de adrenaline, de tribunecultuur, het fanatisme, het ‘randje’, het kijken naar mannen op en rond het veld die - in elk geval tijdens de wedstrijd - voetbal belangrijker vinden dan alle andere wereldproblemen samen.

Dat heeft vrouwenvoetbal allemaal niet en je kunt het ook niet zomaar uit de grond stampen op een manier die mij, op de bank, bij de les houdt.

Niveauverschil

Ten tweede: het niveau valt me nog altijd niet mee. Het verschil tussen mannen en vrouwen lijkt bij voetbal groter dan bij andere sporten. Dat is natuurlijk heel logisch: mannenvoetbal is de grootste sport ter wereld, met een lange ontwikkelingshistorie. Er gaat krankzinnig veel geld in om. Nogal wiedes dat de verschillen bij voetbal groter zijn dan bij handbal.

Weet ik allemaal best, maar toch kan ik niet zomaar, zoals commentator Frank Snoeks, opgewonden raken van een 'kopbal' en een 'redding' die bij de mannen een 'krachteloos kopballetje' en een 'eenvoudige vangbal voor de keeper' geweest zouden zijn.

Ik voel me er een beetje schuldig over, maar ik geloof ik dat ik voetbal alleen leuk vind wanneer het, op zijn Michels gesproken, 'oorlog' is. Compleet met de belangen, de testosteron en de smerigheid. De spanning bij mannenvoetbal is onnatuurlijke, niet per se gezonde spanning. Ik vrees dat ik eraan gewend ben geraakt en niet meer zonder kan (tenzij het om nostalgie en cult gaat, maar dat is een verhaal apart).

Alle dingen die het vrouwenvoetbal zo leuk zouden moeten maken, maken in de praktijk juist dat ik er nog altijd niets mee kan. Dat is niet zo best. Er zullen weer mensen razend worden omdat ik het hier opschrijf, als een gemene vloek in een sympathieke, nog prille kerk.

Puur, sportief voetbal, waarbij het echt alleen om het leuke spelletje gaat? Vrouwen hebben het; voetbalmannen als ik zijn er te bedorven voor en verdienen het misschien niet eens.

Lees meer over:

Alle columns van Thijs Zonneveld

Alle columns van Thijs Zonneveld
Bekijk hier de overzichtspagina met de eerdere columns van deze auteur. 

Alle columns van Edwin Struis

Alle columns van Edwin Struis
Bekijk hier de overzichtspagina met de eerdere columns van deze auteur. 

Alle columns van Remco Regterschot

Alle columns van Remco Regterschot
Bekijk hier de overzichtspagina met de eerdere columns van deze auteur.

Alle columns van Menno Pot

Alle columns van Menno Pot
Bekijk hier de overzichtspagina met de eerdere columns van deze auteur.

Alle columns van Mark Tuitert

Alle columns van Mark Tuitert
Bekijk hier de overzichtspagina met de eerdere columns van deze auteur.  
Tip de redactie