Column

Roze haar

Ik heb zo raar gedroomd vannacht. Over een man die zichzelf Oleg noemde. Hij had roze haar en hij schreeuwde tegen iedereen dat hij de Giro had gewonnen. En het raarste van allemaal was dat ik mijn droom vanmorgen terugzag in de krant. 

Door Thijs Zonneveld

Oleg Tinkov met roze haar. Ik zag het wel, maar ik geloofde het niet. Of toch ook weer wel. Laat ik het zo zeggen: ik ben verward. En verdwaasd. En verrast. Niet alleen over Oleg en zijn roze haar, maar over de hele Giro. Wat heb ik in godsnaam de afgelopen drie weken allemaal gezien?

In de meeste grote rondes kun je als tv-kijker af en toe een tukje doen op de bank. Tijdens een sprintritje waarvan je toch weet dat Kittel of Cavendish gaat winnen, of bij een tijdrit met Duitse en Zwitserse pletwalsen aan de start. En anders wel op honderd kilometer van de streep in een veel te lange bergetappe.

Want normaal gesproken verloopt een wielerkoers volgens de wetten van de logica. Maar in deze Giro was helemaal niets normaal. Er werd zoveel aangevallen en omgevallen dat ik er geen touw aan vast kon knopen. De enige logica was dat er geen logica was.

Camper

Zomaar een paar voorbeelden:

Richie Porte sliep in een camper op het parkeerterrein van zijn hotel. 
Er fietste de eerste twee dagen een Panamees mee die helemaal niet kon fietsen.
De Astana's reden iedere dag op kop, behalve als ze op kop moesten rijden.
Met alle liefde een wiel aan een tegenstander geven kost je twee minuten straftijd.
Simon Clarke juichte omdat hij won, maar er was één probleem: hij won niet.
De schouder van Alberto Contador was kapot, maar toch ook weer niet.

Ik zag het fietsende standbeeld Vasil Kyrienka lachen toen hij de tijdrit won. Heel even, maar toch: hij lachte.
Steven Kruijswijk kon het klassement op zijn buik schrijven, maar eindigde toch als zevende.
Er was een fotograaf die met een telelens een foto wilde maken van nul centimeter afstand.
Daniele Colli had ineens een lamme ruitenwisser in plaats van een rechterarm.
Maarten Tjallingii reed niet één etappe urenlang grijnzend in zijn uppie op kop.
Vergeet trainingskampen en hoogtestages: dysenterie oplopen werkte veel beter als voorbereiding.

Fabio Aru vloog, stortte in en vloog daarna weer verder.
Fabio Aru behandelde Mikel Landa als een muilezel.
Mikel Landa leek dat niet erg te vinden.
Mikel Landa had de Giro misschien wel kunnen winnen als hij dat wél erg had gevonden.

Op de Colle delle Finestre was het asfalt ineens op.
Steven Kruijswijk vergat iedere dag de kleerhanger uit zijn shirt te halen.
Ryder Hesjedal vergat iedere dag dat er ook een binnenblad op zijn fiets zat.
De nummer laatst, Marco Coledan, stopte honderd meter voor de streep om nog meer tijd te verliezen.
Er werd een Ethiopiër 91e.
En een Costaricaan 4e.
De aangekondigde massasprint in Milaan werd geen massasprint.

Integraal

Er gebeurde te veel. Het ging te snel, het was te raar. Ik kon het niet bijhouden. Ik weet niet wat ik gedroomd heb, en wat echt was. De komende drie weken ga ik de Giro maar eens integraal terugkijken.

Misschien dat dat helpt.

*Auteur Thijs Zonneveld is een ex-wielrenner. Hij werkt als sportverslaggever bij het AD en schrijft daarnaast columns voor NU.nl.*

Lees meer over:

Alle columns van Thijs Zonneveld

Alle columns van Thijs Zonneveld
Bekijk hier de overzichtspagina met de eerdere columns van deze auteur. 

Alle columns van Edwin Struis

Alle columns van Edwin Struis
Bekijk hier de overzichtspagina met de eerdere columns van deze auteur. 

Alle columns van Remco Regterschot

Alle columns van Remco Regterschot
Bekijk hier de overzichtspagina met de eerdere columns van deze auteur.

Alle columns van Menno Pot

Alle columns van Menno Pot
Bekijk hier de overzichtspagina met de eerdere columns van deze auteur.

Alle columns van Mark Tuitert

Alle columns van Mark Tuitert
Bekijk hier de overzichtspagina met de eerdere columns van deze auteur.  
Tip de redactie