Ramon Abandon

Deze keer duurde het twee dagen. In de ploegentijdrit werd hij gelost. En zondag stapte hij halverwege de rit af. De Giro d'Italia was amper begonnen of Ramon Carretero de Derde zat al in de bezemwagen.

Ik snap dat Ramon Carretero III bij de meeste mensen geen belletje doet rinkelen. Daarom zal ik in enkele zinnen uitleggen wie hij is.

Ramon is wielrenner.

Ramon komt uit Panama.

Wielrenners uit Panama zijn doorgaans niet zo goed.

Ramon is daar geen uitzondering op.

Fetisj

Ik heb een Ramon Carretero III-fetisj. Ik volg hem in al zijn wedstrijden. Eigenlijk sinds het moment dat ik hem drie jaar geleden zag, op het WK tijdrijden voor beloften in Valkenburg. Hij had net opgegeven, als enige van de 68 deelnemers. Hij stond naast zijn fiets in de berm en hij keek als een jochie die zijn nieuwe bal in de tuin van de buurman met die Dobermann had getrapt.

Een mevrouw met Belgische vlaggetjes op haar wang sloeg haar arm om hem heen en bood hem een bekertje limonade aan. Dat dronk hij op. Daarna stapte hij weer op zijn fiets en reed hij weg. Hij zwaaide nog een keer voordat hij uit het zicht was.

Abandon achter je naam bij een tijdrit van 36 kilometer - dat is een prestatie op zich. Zeker als je bedenkt dat tijdrijden Ramons specialiteit is. Ik had niet gedacht Ramon ooit nog ergens op een uitslagenvel tegen te komen na dat WK in Valkenburg. Maar niets is minder waar.

Op de een of andere manier ritselde Ramon de afgelopen jaren profcontracten bij Italiaanse teams. Blijkbaar is er in Italië vraag naar Panamese tijdrijders die niet kunnen tijdrijden. Het kan ook zijn dat hij een rijke papa heeft.

Hoe dan ook: hij koerste al voor Neri Sottoli en Vini Fantini, en dit jaar voor Southeast - ploegen uit de één-na-hoogste divisie van het profwielrennen. En geen lullig programma hè. Vorig jaar werd hij opgesteld in de Giro d'Italia. Na een week bivakkeren rond de laatste plaats in het algemeen klassement gaf hij op.

Allerslechtste

Opgeven is Ramons specialiteit. Een paar cijfers. Van de zestien wedstrijden die hij in de afgelopen drie seizoenen reed, gaf hij twaalf keer op.

Vier keer haalde hij het einde van de wedstrijd: één keer in het Panamees kampioenschap tijdrijden, hij werd knap 88e en 118e in de Jurmala Grand Prix in Letland en vorige maand vierde hij het grootste succes uit de recente geschiedenis van het Panamese wielrennen: hij werd 134e in het eindklassement van de Ronde van Turkije.

Laat ik er niet verder omheen draaien: van alle renners die je op tv kunt zien fietsen, is Ramon Carretero de Derde waarschijnlijk de allerslechtste. Met afstand. Hij fietst weliswaar beter dan 99,9 procent van de wereldbevolking, maar slechter dan 100 procent van zijn collegarenners.

Als hij over de streep rolt is het publiek al naar huis, zijn de dranghekken opgeruimd en de rondemissen afgeschminkt. Hij is Telstar in de Champions League. Hij is Nick en Simon op het podium van de MTV Awards. Hij is Jan-Peter Balkenende op bezoek bij Obama.

Maar hij ís er - ook al is het soms maar eventjes. Hij verpatst zijn fiets niet, hij levert zijn contract niet in, hij zit niet bij de pakken neer als hij weer later dan laatste wordt. Ergens is Ramon een voorbeeld voor ons allemaal. Hoe vaak hij ook opgeeft: hij geeft nooit op. Want hij heeft een kop van beton.

Of een bord voor zijn kop, dat kan ook.

*Auteur Thijs Zonneveld is een ex-wielrenner. Hij werkt als sportverslaggever bij het AD en schrijft daarnaast columns voor NU.nl.*

Lees meer over:
Tip de redactie