Er is weer een plek verdwenen in Kyiv: nu is het winkelcentrum Retroville grotendeels verwoest met raketten. Gisteravond laat waren de enorme explosies, 6 kilometer verderop, goed te horen. Ik werd er wakker van.

Toen ik er vanochtend ging kijken, werd de pers wat meer op afstand gehouden. Er werden acht doden geteld. Ik stond er net en zag een raket vliegen. Even wist ik niet waar die vandaan kwam: uitgaand richting de Russen of mijn kant op. Ik zocht gauw beschutting, maar hij verdween in de verte.

Toen viel mij op dat er veel militaire activiteit pal naast het winkelcentrum plaatsvindt. Volgens de Russen werd de mall zelfs als wapenopslag gebruikt. Dat viel niet meer te checken, maar duidelijk was wel dat deze hoek van de stad een goede plek is om met artillerie richting de Russen te schieten, wat dus ook gebeurde.

Intussen zag je een paar bewoners met tassen vertrekken uit de buurt. Maar het viel mij vooral op hoe het leven doorging. Achter de flat met de meeste schade zat alweer een moeder met haar zoontje in de speeltuin.

Nieuwjaarsduik Scheveningen

Voor mijn tolk was de verwoesting bij dit winkelcentrum een schok. Hij is hier opgegroeid en had hier gisteren nog met de hond van zijn vader gewandeld. Die woont aan de overkant in een appartement met uitzicht op Retroville. We gingen er even langs.

De man was zich rot geschrokken op het moment van de aanval, maar sprak er inmiddels vrij laconiek over. Intussen waren klusjesmannen in het gebouw bezig om kapotte ramen te vervangen met plastic.

Toen viel mij iets op: de vader van mijn tolk had een herinneringsvaantje van de nieuwjaarsduik van 2016 in Scheveningen aan de muur hangen. Op vakantie met zijn vriendin had hij besloten daaraan mee te doen. Hij viste ook nog een oranje Unox-muts uit de kast. Hij zette die lachend op en leek alweer te hebben geaccepteerd dat zijn uitzicht nogal was veranderd. De duik in het koude zeewater had hij erg leuk gevonden, zei hij.

Rode Kruis schiet uw verslaggever te hulp

Het was helaas niet de laatste duik die vandaag zou worden besproken, al was ik voor de volgende duik zelf verantwoordelijk. Net terug van het platgebombardeerde winkelcentrum struikelde ik over iets pal voor de deur van het hotel.

Met mijn kogelwerend vest nog aan kwam ik met een enorme duik keihard op de stoep terecht. Mijn broek scheurde, mijn knie bloedde. Het zware vest maakte de val nog harder, denk ik.

Terwijl ik nog op de grond lag, moedigde ik hen aan om zich vooral niet in te houden en ook dit op de foto te zetten.

Wel zat letterlijk binnen dertig seconden een dokter bij mij, in een Rode Kruis-jas. Want dat is het fijne van dit hotel: er logeert al weken een team van het Rode Kruis dat ook steeds naar de moeilijke plekken gaat, met hulpgoederen en rijdende klinieken. Maar nu was ik even die moeilijke plek. Ik moest van de arts blijven liggen, waarna hij mijn knieën testte. Pijnlijk, maar niks gebroken was de conclusie. Toen hees hij mij overeind en strompelde ik naar binnen.

Morgen, zo heeft de burgemeester van Kyiv besloten, is er ook overdag weer een straatverbod in deze stad. Waarschijnlijk om zeker te weten dat er geen spionnen of slaapcellen van de Russen rondrijden die nieuwe doelwitten aanwijzen. Het wordt dus weer een dag binnenblijven. Het is voor mijn knieën vast ook een goed idee.

Het conflict uitgelegd