Dagboek uit Kyiv: Scoren op de socials in je kogelwerende vest
Het is een binnenblijf-dag. Alle inwoners van Kyiv mogen woensdag ook overdag de straat niet op. Dit vanwege de toegenomen Russische aanvallen op de stad. Dat is bovenop de avondklok die hier geldt van 20.00 uur tot 7.00 uur. Ook ik zit opgesloten.
Het geeft mij tijd een beetje uit te rusten, de was te laten doen en weer eens naar de inhoud van mijn koffer te kijken.
Sommige mensen vragen mij wat ik nu zoal meeneem naar een oorlogsgebied.
Laten we beginnen bij mijn grote koffer, wat zit daarin? Naast kleren, een statief, een slaapzak, verband, coronazelftesten, ook een helm en een kogelwerend vest. Dat vest heb ik niet altijd mee op reis. Tijdens mijn laatste bezoek aan Afghanistan, vorige maand, liet ik het thuis. Nu de Taliban aan de macht zijn, is het daar qua geweld een stuk rustiger geworden. Misschien is er nog af en toe een aanslag, maar je kunt moeilijk daarvoor de hele dag in zo'n vest lopen. Los van de vraag of je daar dan wel door zou worden gered.
Een kogelwerend vest scoort in het 'stoer-zijn-klassement'
Sowieso heb ik met het kogelwerend vest een soort haat-liefdeverhouding.
De haat komt van het feit dat de vesten ook regelmatig worden gebruikt als een soort 'tv-kostuum'. Ik heb zo vaak verslaggevers hun vest nog gauw zien aantrekken als ze 'live' met de studio in welk land dan ook gingen praten. De cameraman of vrouw draaide dan intussen gewoon in een T-shirt de beelden.
Ook valt mij op sociale media altijd op hoeveel journalisten een profielfoto hebben van zichzelf in een kogelwerend vest. Als een soort hoofdprijs in het 'stoer-zijn-klassement'. Al zijn er ook collega's die dit juist voor de grap hebben gedaan.
Huissleutels geven een weemoedig gevoel
Dan naar mijn handbagage. Dat is een kleine tas met videocamera en een rolkoffer die aan boord mag. In die laatste zit onder andere professionele audioapparatuur, mijn laptop, opladers, geheugenkaarten en 'To whom it may concern' - papieren. Die leggen uit voor wie ik werk en wat ik hier kom doen.
En vooral niet te vergeten: op maat gemaakte oordoppen. Ook voor plekken waar geen militair geweld is. Ik slaap gewoon stukken beter wanneer ik buren, de lift, toeterende auto's en andere bijgeluiden kan buitensluiten.
Maar ik vraag mij vooral af hoeveel gevluchte Oekraïners er zijn die waar dan ook, misschien wel in Nederland, ook kijken naar hun huissleutels.
Wat ook in mijn handbagage zit (nooit in je ruimbagage doen, die kan wel eens zoek raken!) dat zijn mijn huissleutels. Ik had ze net weer in mijn hand. Het gaf mij een beetje weemoedig gevoel. Ik voel mij hier weliswaar wat werk betreft op mijn plek - dit is wat ik doe - maar uiteraard mis ik ook mijn gezin. Al steek ik vast binnenkort mijn sleutel wel weer in het slot van mijn voordeur.
Maar ik vraag mij vooral af hoeveel gevluchte Oekraïners er zijn die waar dan ook, misschien wel in Nederland, ook kijken naar hun huissleutels. Met meer dan weemoed. Met angst voor wie zijn achtergebleven. Mensen. Huisdieren. Of voor het huis zelf. Want als de oorlog zo doorgaat, zijn er straks veel Oekraïners die sleutels hebben voor huizen die er niet meer zijn.