Margot Boer was uitzinnig van vreugde nadat ze dinsdag brons pakte op de olympische 500 meter. De eerste olympische medaille uit haar loopbaan.

''Wat een verrassing dit. Och wat was dit spannend!'', zei ze voor de camera van de NOS.

Na de eerste omloop stond Boer vijfde, maar ze wist dat het podium nog tot de mogelijkheden behoorde. “Ik stond ver, maar Ronald Mulder kon het maandag ook. Dus de tweede race werd alles of niets”, zei ze. “Het was vallen of een medaille.”

Boer zette een heel sterke tweede rit neer. Daarna moest ze wachten tot de andere topsprintsters in actie waren gekomen.

''Na de finish van de tweede 500 meter dacht ik dat het niet genoeg zou zijn, want die andere meiden gingen zo hard in de eerste omloop. Die laatste ritten waren niet leuk, echt niet leuk. Ik heb me nooit zo gevoeld. Het was nog erger dan voor mijn eigen race.”

Ontlading

Alleen de Russin Olga Fatkulina (zilver) en winnares Sang-Hwa Lee gingen Boer echter nog voorbij, waardoor ze het brons mag ophalen en verlost is van het stempel van eeuwige vierde. De angst voor opnieuw een vierde plek zat diep bij de sprintster van Team Liga.

“Ik dacht dat dat wel meeviel, maar ik kon niets anders denken dan: nee, ik word weer vierde. Ik ben zó blij. Ik heb het hele jaar hard gewerkt en dan word ik nu dus derde op de Olympische Spelen. Mooi zeg. Ik ben super blij om eindelijk eens het podium op te mogen. Dit is brons met een gouden randje.”

Na de laatste rit kwam de ontlading bij Boer. “Ik weet niet eens meer wat er allemaal gebeurde. In de tunnel vloog mijn huis- en ploeggenote Yvonne Nauta me om de nek. Toen was het wel even janken”, zei ze.

Met haar succes beleeft Boer de Winterspelen in Sotsji meteen al heel anders dan vier jaar geleden in Vancouver. “Toen heb ik voor mijn gevoel de Spelen helemaal niet meegemaakt omdat ik toen niet op het podium kwam, ook al was ik toen misschien wel beter in het internationale veld dan nu. Dat het nu zo uit het niets komt, is geweldig.”

Timmer

De bronzen medaille is een teken dat Boer een belangrijke mentale verandering heeft doorgemaakt, denkt ze. Dat heeft ze in hoge mate te danken aan haar coach Marianne Timmer. “Zij gelooft zo erg in mij dat ze het ook overgebracht heeft op mij.”

“Ik was heel lang veel te bescheiden of ik durfde het niet. Ik dacht dat de vierde plaats wel mijn plek zou zijn. Vroeger toen ik klein was kreeg je bij shorttrack als vierde ook een prijs. Misschien kwam dat daar wel vandaan”, grapte Boer.

Het geloof in eigen kunnen had Boer vorig jaar al gekregen. “Ik ben toen gaan geloven dat ik meer in mijn mars had dan wat ik tot dan toe liet zien. Dat ging met ups en downs, maar de up kwam hier op het juiste moment.”

Lees ook: Nederland heeft al evenveel medailles als in Vancouver