Enigszins beteuterd door het verlies van België tijdens de kwartfinale van het WK voetbal, probeert Rock Werchter zijn verdriet te vergeten tijdens het optreden van The Black Keys.

Over het veld verspreid staan festivalgangers onder stukken plastic of gehuld in regenponcho's vanwege het slechte weer. De Belgische vlaggen die op de gezichten geschminkt zijn, beginnen uit te lopen en te vervagen, waarmee de nederlaag van de natie op het voetbalveld treffend wordt geïllustreerd.

De opgebouwde hoop in het nationale elftal mag dan weggespoeld zijn, de hoop op mooie shows blijft op Werchter overeind. Aan het Amerikaanse duo The Black Keys de zware taak een pleister op de WK-wond te plakken. Gitarist Dan Auerbach probeert het publiek te motiveren, al speelt hij geen glansrol.

Auerbach en drummer Patrick Carney worden op de bühne bijgestaan door een toetsenist en een bassist, die verdekt staan opgesteld. Dat terwijl The Black Keys in de studio al lang geen duoformatie meer is, met producer Danger Mouse als officieus derde lid. Live draait het nog twee om het originele tweetal.

Het motto is simpel: vuige rocknummers spelen. Het rockduo put hierbij voornamelijk uit de nummers van de laatste drie albums: Brothers, El Camino en Turn Blue. Het recentere werk valt op door het prominente toetsenspel. Met Gold On The Ceiling, Lonely Boy en Tighten Up slagen de twee in hun missie.

Biffy Clyro

De derde dag van Rock Werchter 2014 biedt veel stevige gitaarmuziek, in de vorm van onder meer Triggerfinger, Pearl Jam en Biffy Clyro. Het Britse rocktrio, dat bij het grote publiek vooral bekend is van de powerballad Many Of Horror, staat voor de tweede keer op Rock Werchter en wordt warm onthaald.

Biffy Clyro heeft inmiddels dan ook een enorm groeispurt gemaakt, vooral dankzij de sterke albums Opposites en Only Revolution. Vrijwel de gehele setlist van het optreden op Rock Werchter bestaat uit liedjes van deze twee albums. Slechts één nummer is afkomstig van het album Puzzle.

Achter de kleurrijke tatoeages, het lange, warrige haar en de woeste baard van frontman Simon Neil lijkt een zachtaardig karakter schuil te gaan, getuige zijn glunderende ogen en vriendelijke praatstem. Wanneer hij zingt, dan komt het echter vanuit de tenen van de rockende Schot.

De gitaarescapades van Neil klinken tijdens concerten minder imponerend dan op plaat (waarop grootse gitaarmuren worden opgetrokken), maar het luchtige livegeluid van Biffy Clyro past perfect bij Biblical, Woo Woo, Bubbles, God & Satan en Black Chandelier. De Schotten zetten de groei door.

Imagine Dragons

De Amerikaanse popgroep Imagine Draons heeft twee dikke succesjaren achter de rug, nadat in 2012 het debuutalbum Night Visions verscheen. De daarvan afkomstige singles Radioactive en On Top Of The World werden regelrechte wereldhits.

Dat de groep rondom frontman Dan Reynolds nog niet op het hoofdpodium staat, mag in dat licht verwonderlijk heten. In een uitpuilende tent laat Imagine Dragons zijn veelal vrolijk klinkende liedjes horen. Live oogt de groep als een goed geoliede machine, die vakkundig een feestje neerzet.

Liedjes als Amsterdam, Demons, Tiptoe, It’s Time en Hear Me hebben zich inmiddels ruimschoots op de internationale festivals bewezen en de show op Rock Werchter lijkt 'business as usual' voor Imagine Dragons. Niet dat er half werk wordt geleverd, want de band doet zijn uiterste best het publiek te amuseren.