Review: Spider-Man is de ultieme superheldengame

Goede games gebaseerd op bestaande superhelden zijn zeldzaam. Spelers kunnen namelijk nooit alles doen wat dezelfde helden in films, televisieseries of stripboeken laten zien. De PlayStation 4-game Marvel's Spider-Man bewijst dat dat inmiddels wél kan.

Deels lijkt Spider-Man veel op de populaire Batman Arkham-gameserie. De speler mag vrij in een riante stad bewegen. Daar worden kleine opdrachtjes uitgevoerd of het grote verhaal gevolgd.

Gevechten spelen zich soms buiten, maar ook vaak binnen afgebakende ruimtes af. In zo'n ruimte krijgt de speler de kans om eerst te sluipen en pas te vechten als de vijand alert is. De Batman-games voelen echter wat beperkt als ze naast de vrijheid en creativiteit van Spider-Man worden gelegd.

Verslingerd aan rondslingeren

Dat komt grotendeels door het webslingeren. Op het moment dat de speler de besturing in handen krijgt, slingert Spider-Man direct tussen de gebouwen. Tot het eind aan toe verveelt dat geen moment. De held glijdt vlak boven het drukke verkeer, duikt van de hoogste wolkenkrabbers af, rent tegen muren op en maakt wat overdreven maar superstijlvolle salto's.

Het gebeurt niet vaak dat alleen al de beweging in een grote openwereldgame zo veel plezier geeft. De setting ondersteunt dat gevoel. Net als in de films en stripboeken leeft Spider-Man in New York. Daar gaat toevallig regelmatig de zon bijna onder, zodat het licht prachtig tussen de gebouwen valt. De game is een plaatje. De soepelheid en de details van Spider-Man's bewegingen maken dat plaatje af.

In deze wereld wordt niet over de oorsprong van de superheld verteld. De makers willen de speler vanaf het allereerste moment als de fantastische Spider-Man laten voelen. De normale moeilijkheidsgraad heet daarom 'amazing', de epische muziek klinkt vanaf het moment dat de speler in controle is en Spider-Man slingert en vecht als een pro.

Gevechten zijn haast danspartijen

Hoewel Spider-Man zich haast onaantastbaar voortbeweegt, is hij vergeleken met veel andere superhelden wel kwetsbaar. Met enkel een dun pakje om zijn lijf komen alle slagen en zeker kogels hard aan. Dat betekent dat hij in de gevechten niet veel kan incasseren.

In het spel wordt Spider-Man sterker door het opdoen van ervaringspunten, maar zelfs na het bereiken van het hoogste niveau kan een gevecht plots voorbij zijn. Gelukkig kan Spider-Man vertrouwen op zijn spinnenzintuig, een superkracht waardoor hij gevaar voelt aankomen. Zodra dit zintuig visueel om zijn hoofd flitst, moet de speler zo snel mogelijk op de ontwijkknop drukken.

Hierdoor veranderen de vele gevechten in danspartijen, waarin Spider-Man acrobatisch tussen de vijanden springt, kogels, vuisten en raketten ontwijkt, rake klappen uitdeelt en gadgets gebruikt. Na een gemiddeld gevecht hangen er wat mannen in een web aan het plafond, plakken er een paar tegen de muur en ligt de rest bewusteloos op de grond.

De man achter het masker

Maar de game gaat niet alleen om de superheld. Ook Peter Parker, de man achter het masker, krijgt veel schermtijd. De speler volgt onder meer hoe hij met professor Octavius aan een nieuwe prothese werkt en langsgaat bij zijn tante die in een daklozencentrum werkt. Tevens neemt Peter een jongen onder zijn hoede die lezers van de stripboeken bekend moet voorkomen.

De speler neemt ook weleens de besturing van deze jongen en van journalist Mary-Jane Watson over. Deze korte stukjes draaien om sluipen en vijanden afleiden met geluid. Het is duidelijk een manier om andere personages meer bij de game te betrekken, maar de uitwerking laat te wensen over. Het contrast tussen de soepelheid van Spider-Man en de haast ouderwetse klungeligheid van deze sluipstukjes is te groot. Wel zijn de personages in de game goed uitgewerkt en is zelfs het verhaal goed geschreven.

De minigames zijn eveneens een twijfelachtige toevoeging. Deze zijn bedoeld om te laten zien dat Peter Parker als wetenschapper ook een held is, maar het voelt voor de speler meer als een onderbreking van het echte plezier. De minigames en de sluipstukjes spelen gelukkig maar een kleine rol.

Er is altijd genoeg te doen

Deze pogingen om extra afwisseling toe te voegen, zijn ook niet nodig. De wereld zit vol genoeg met dingen om te doen. De opdrachten worden tijdens het spelen constant uitgebreid, zodat er altijd wel een groepje boeven gestopt moet worden of een andere uitdaging van een bekende superschurk klaarstaat.

Tevens heeft Spider-Man voor de liefhebber een hoop te verzamelen. Er zijn tientallen pakjes te ontgrendelen, waardoor de held niet alleen zijn vertrouwde rood en blauw draagt, maar ook allerlei kostuums uit de films en comics. Elk pakje heeft een speciale kracht. Daarnaast verdient de speler punten om uit te geven aan nieuwe bewegingen voor de gevechten. Dat houdt de game fris.

Al deze elementen worden gecombineerd met toffe baasgevechten waar het hart van elke superheldenfan sneller van gaat kloppen. Wel werkt de game duidelijk naar een vervolg toe. Grotendeels wordt het verhaal goed afgesloten, maar enkele draadjes lopen door tot het onvermijdelijke Spider-Man 2. Dat is prima, want de game smaakt naar meer.

Lees meer over:
Tip de redactie