De spelserie ​Far Cry zat behoorlijk vast in zijn eigen formule. Met enkele vernieuwingen en een verhaal dat potentieel heel actueel is, probeert de reeks weer relevant te worden.

Far Cry-games verschillen in wezen niet zo van elkaar. Of de setting nu de jungle is of een berggebied, uiteindelijk is het doel van het spel het uitschakelen van diverse vijandelijke buitenposten in een open wereld. Ook het vijfde deel volgt dit stramien, en geeft de speler toegang tot een steeds uitgebreider arsenaal aan wapens.

Far Cry 5 is in dit opzicht de meest verfijnde (en leukste) game uit de reeks. Maar: deze actiegame snijdt zichzelf in de vingers met een plot en setting die op papier actueel en interessant is, maar in de praktijk van alle angels is ontdaan.

Deze keer speelt alles zich af in Hope County, een fictief gebied in de Amerikaanse staat Montana. Dit bosrijke stuk land is dunbevolkt, maar her en der zijn nederzettingen te vinden waar de bevolking lijdt onder het juk van een bloeddorstige christelijke sekte onder leiding van ene Joseph Seed.

Seed heeft, dankzij zijn tot de tanden bewapende militie, het gebied overgenomen en de communicatie met de buitenwereld in handen. Als eenzame politieagent is het aan jou om de sekte te verslaan en de macht van Seed te breken.

Alsjeblieft

Op zich is dit een aantrekkelijk gegeven, dat van alles zou kunnen zeggen over de huidige gepolariseerde situatie in de Verenigde Staten. Het spel zou iets kunnen zeggen over fundamentalisme, over wapenbezit en zelfs over geloven: hoe hou je tegelijkertijd een verhaal over naastenliefde en over bloederige moordpartijen in je hoofd in evenwicht? Hoe gaan mensen om met deze cognitieve dissonantie, die we in onze huidige wereld zo vaak om ons heen zien?

Voor het antwoord op deze vragen moet je echter niet bij Far Cry zijn. De sekteleider is een stereotiepe maniak, zijn volgelingen zijn inwisselbaar met die uit elk willekeurig ander schietspel. Op geen enkel moment wordt zelfs maar geloofwaardig gemaakt waarom mensen zich vrijwillig aansluiten bij deze langharige figuur met een messiascomplex. Iets met drugs, zegt het spel. En hoewel Seed steeds 'alsjeblieft' zegt, maakt dat hem niet charismatisch.

Er was vóór het verschijnen van Far Cry 5 zorg uit conservatief christelijke hoek dat de game hen in een kwaad daglicht zou zetten. Maar alle ontwerpkeuzes zijn zo cliché en zo gespeend van iedere psychologische diepgang, dat er geen sprake is van wat voor politieke boodschap dan ook.

De enige vorm van propaganda zit verbijsterend genoeg in een van de spelsystemen. Je kunt als speler 'homeopatische medicijnen' innemen die je vermogens versterken. Het enige harde standpunt dat de game dus inneemt is dat homeopathie zou werken.

Als we de tonale problemen buiten beschouwing laten is er wel een erg goede game te spelen. De spelwereld is gigantisch en de talloze grote en kleine uitdagingen die je daarin ontdekt, zijn absoluut de moeite waard. Een aantal irritaties uit vorige delen zijn eindelijk aangepakt. Zo hoef je niet meer steeds torens te beklimmen om een nieuw gebied vrij te spelen. Ook is er een uitgebreide co-opfunctie ingebouwd waarmee je samen met een vriend ten strijde kan trekken.

Handlangers

Dat idee van samenwerken zit overigens ook in de eenspeler-modus: je kunt ten alle tijde een of meerdere handlangers inhuren, elk met eigen specialismen, en samen met hen de diverse uitdagingen aangaan. Die extra hulp zorgt voor de broodnodige variatie in het ontzetten van vestingen of het bevrijden van dorpjes. Daar komt natuurlijk bij dat spelen met vrienden een dergelijke actiegame meteen een stuk boeiender maakt door de diepere tactische keuzes die opeens beschikbaar zijn.

Het helpt ook dat de verschillende uitdagingen en missies over het algemeen goed in elkaar zitten. Vooral het heroveren van vijandelijke kampementen is steeds weer anders door het ontwerp van de omgeving en de wapens die jij en je tegenstanders tot hun beschikking hebben. Dit levert heel interessante spelmomenten op als je gewapend met pijl en boog één voor één bewapende soldaten uitschakelt en zo als een volleerd guerrilla-strijder een overmacht uitschakelt.

Conclusie

Het is erg jammer dat de makers van Far Cry 5 hun eigen sympathieke poging tot een diep verhaal tenietdoen door alle lading er weer uit te halen. Het is begrijpelijk dat een groot bedrijf als Ubisoft geen ruzie wil maken met een groot deel van de Amerikaanse bevolking, maar had dan een andere setting gekozen.

Als pure actie- en survivalgame zit Far Cry 5 gelukkig wel heel goed in elkaar. Er is wel degelijk vooruitgang te bespeuren in de reeks, al is het gevoel dat we het allemaal al eens eerder hebben gedaan nooit echt ver weg. Het onvermijdelijke deel 6 zal écht iets nieuws moeten bieden om de reeks voor uitsterven te behoeden.

BEOORDELING