Boekrecensie: 3,5 sterren voor omstreden vervolg Millennium-trilogie

De Millennium-trilogie van wijlen Stieg Larsson was een monstersucces, en heeft in de vorm van Wat ons niet zal doden een omstreden vervolg gekregen.
BEOORDELING

Stieg Larsson overleed onverwachts in 2004, en hij heeft niet meer meegemaakt dat zijn werk een overdonderend succes werd. In maart dit jaar stond de teller op 80 miljoen verkochte exemplaren. Kassa, dachten zijn erfgenamen.

De succesvolle schrijver van Ik, Zlatan, David Lagercrantz, werd aangetrokken om de Millennium-formule voort te zetten. Er is uitgebreid gefilosofeerd in de media of die opvolging een mooie voortzetting was dan wel kwalijk winstbejag. Maar alle commotie buiten beschouwing gelaten, is Wat ons niet zal doden een goed boek geworden? 

Twee helden

In grote lijnen zeker, en het is goed dat de twee helden van het fameuze drieluik terug zijn. Dat zijn de integere journalist Mikael Blomkvist, werkzaam bij het tijdschrift Millennium, en de punkhacker Lisbeth Salander, met haar fenomenale hersens en de rotjeugd die haar inspireerde het recht op onorthodoxe manier te handhaven.

Lagercrantz plaatst het duo in een intrige die wordt ingeluid door Frans Balder, een Zweedse bolleboos die hoge ogen gooit met kunstmatige intelligentie bij het bedrijf Amerikaanse Solifon. Deze Balder kapt zijn werk abrupt af en besluit zich in Zweden te ontfermen over zijn autistische zoon August.

Hackers

Tegelijkertijd plegen hackers met succes een aanval op het systeem van de Amerikaanse NSA, waarbij gegevens worden blootgelegd die gevolgen hebben op geopolitiek niveau. Ergens aan de rafelranden van deze intrige met NSA en Solifon duikt Blomkvist op. Zijn journalistieke instinct zegt hem dat er iets gaande is, en als hij steeds dieper in de zaak betrokken wordt, komt hij uit bij Lisbeth Salander.

Wat ons niet zal doden is spannend op een grootse manier, in de geest van Larsson, en toch heeft Lagercrantz er op een subtiele manier zijn eigen signatuur in verweven. Er wordt aanvankelijk hoog ingezet met AI en state-of-the-art technologie, maar de ontwikkeling van de plot verloopt oldschool: dicht op de personages, met huurmoordenaars in de bosjes, een femme fatale en jagers die elkaar in de weg zitten in de race om dezelfde prooi.

Priemgetallen

Het opmerkelijkste verschil is dat de linkse insteek van Larsson bij Lagercrantz eerder een pleidooi voor de integriteit is, en niet alleen in de journalistiek. Ook zit hij dichter bij Blomkvist dan bij Salander, alsof hij zich beter in Blomkvist heeft kunnen verplaatsen.

De plot is net zo uitwaaierend en wijd vertakt, en sommige personages zijn karikaturaler aangezet dan bij Larsson. Van de nieuwe personages springt de jonge August het meest in het oog. Hij is op een aparte manier hoogbegaafd en zorgt met zijn tekeningen en priemgetallen, en vooral zijn onschuld, voor de boeiendste passages.

Fans kunnen opgelucht ademhalen. Met Wat ons niet zal doden is Larsson geen geweld aangedaan.

Wat ons niet zal doden is verschenen bij uitgeverij Signatuur.

Tip de redactie