Het zit de personages Mister Fantastic, Invisible Woman, Human Torch en Thing niet mee: ook de vierde film over de superheldenformatie Fantastic Four is niet bepaald fantastisch te noemen.

Een beetje treurig is dat wel, want The Fantastic Four was het allereerste superheldenteam van stripuitgever Marvel. Ze werden in 1961 gecreëerd door tekenaars Stan Lee en Jack Kirby.

Spiderman verscheen het jaar daarna. The X-Men en The Avengers ontstonden nog wat later. The Guardians of the Galaxy dateren uit 1969.

Toch kregen die jongere Marvel-helden wél de films die ze verdienden. Films met personages met wie je meeleeft (Peter Parker in Spiderman), een aansprekende boodschap ("Mutants are not the ones mankind should fear", in The X-Men) en vooral veel spectaculaire actie en humor ("I am Groot" in The Guardians of the Galaxy). Fantastic Four moet dat allemaal missen.

Cymatic Matter Shuttle

De film is een origin story gebaseerd op de Ultimate Fantastic Four stripreeks. Reed Richards (Miles Teller) is een slimme jongen die met zijn vriend Ben Grimm (Jamie Bell) en met behulp van wat auto-onderdelen een Cymatic Matter Shuttle in elkaar sleutelt. Daarmee kan hij objecten teleporteren van en naar een andere dimensie.

Maar kan dat ook (veilig) met mensen? Reed wordt gerekruteerd door de Baxter Foundation om dat uit te vinden. In het instituut ontmoet hij Victor Von Doom (Toby Kebbell) en Sue (Kate Mara) en Johnny Storm (Michael B. Jordan). Op een avond, in een dronken bui, gaan ze door de Quantum Gate - en dan gaat het mis.

Rammelende beveiliging

Sue verandert in Invisible Woman, Victor Von Doom wordt de kwade Dr. Doom, Johnny wordt de licht ontvlambare Human Torch en Ben groeit uit tot de oranje rotssteengigant Thing. Reed transformeert tot de vreemdste superheld: de elastische Mister Fantastic met armen en benen van variabele lengte en souplesse.

Bij verkeerd gebruik van de Quantum Gate verdwijnt de hele aarde zogenaamd in een zwart gat, maar de beveiliging van de Baxter Foundation rammelt dus aan alle kanten. Een stel dronken kids kan er 's nachts ongestoord z'n gang gaan. Dat is niet de enige tegenstijdigheid. Fantastic Four zucht onder een zwak en ook wat oubollig B-filmscenario.

Rotspunten

Veel tijd wordt bijvoorbeeld besteed aan de bouw van die poort naar een andere dimensie - alsof we daar na al die andere Marvelfilms nog van onder de indruk moeten zijn - maar zodra de machine af is lijkt al hun nieuwsgierigheid naar die andere dimensie verdwenen. Terecht misschien ook, want meer dan een paar rotspunten is er niet te zien.

Karakter is eigenlijk vanaf het begin afwezig. Reed is een jonge uitvinder, Ben komt uit een milieu van sloophandelaren, er is wat jaloezie tussen Reed en Victor, Johnny verzet zich tegen zijn vader… Het blijft erg clichématig en onuitgewerkt. "We reopen the gate, find the core, end this." - daarmee is de rest van de film wel samengevat.

Geloofwaardigheid

Dat is vooral teleurstellend, omdat regisseur Josh Trank best een veelbelovende keuze was voor deze origine story. Hij regisseerde in 2012 immers de verfrissende low-budget superheldenfilm Chronicle waarin drie vrienden (waaronder ook Michael B. Jordan) ontdekken dat ze telekinetische superkrachten hebben gekregen.

Wat daar goed aan was: een minimum aan wetenschapsgeklets en een maximum aan geloofwaardigheid. Bekijk de trailer nog maar eens: wie zou er geen geintjes uithalen met zijn nieuwe superkrachten of het daardoor hoog in de bol krijgen? In Fantastic Four lijkt het wel alsof die vier niet eens doorhebben dat ze veranderd zijn.
 
Exacte kopie

Zou bijvoorbeeld, je humeur er niet onder lijden als je voortdurend in de fik zou vliegen, zoals Human Torch? Zelfs de motieven en persoonlijkheid van Dr. Doom, die eigenlijk best reden heeft om kwaad te zijn op de (op het beslissende moment niet zo) fantastische vier, worden gereduceerd tot: hij is gewoon evil.

Maar ja, met teksten als "This is who we are now. Maybe this is who we’re meant to be" en "We're stronger together than we are alone" lijkt de film ook geschreven als een exacte kopie van The Fantastic Four (1994), Fantastic Four (2005) en 4: Rise of the Silver Surfer (2007), de drie vrijwel vergeten eerdere films.

Lastige spagaat

En zijn we inmiddels ook niet een beetje superhelden-moe? Antman is nog maar net uit. Volgend jaar wachten ons Deadpool, Captain America: Civil War, X-Men Apocalypse, Gambit en Doctor Strange. Van concurrent DC Comics komen Batman v Superman: Dawn of Justice en Suicide Squad.

Die vraag stellen ze zich in Hollywood vast ook, dus het is niet raar dat ze jonge regisseurs aantrekken met verfrissende debuutfilms. Zoals deze Josh Trank, Marc Webb ((500) Days of Summer en daarna The Amazing Spider-Man) en Tim Miller, die welgeteld twee korte animatiefilms maakte en nu Deadpool regisseert.

Het idee is dat jonge regisseurs nieuw vuur kunnen blazen in oude franchises. Maar tussen originaliteit en grote budgetten: dat is een lastige spagaat. Edgar Wright (Scott Pilgrim vs. the World) zag zich Ant-Man uit handen genomen worden. James Gunn (Super en toen Guardians of the Galaxy) wist zijn eigengereidheid wel te behouden.

Radioactief

Ter promotie van Fantastic Four bracht men filmpjes uit waarin natuurkundige Dr. Michio Kaku uitlegt dat teleportatie en andere dimensies "realistischer zijn dan je zou denken".

In 2009 schoot de NASA een dummy met menselijk weefsel de ruimte in om het effect van radioactieve straling op de mens te meten. Als je er werkelijk elastieken benen van zou krijgen dan hadden we het vast gehoord.

Of misschien moeten we wel zeggen: Josh Trank heeft na een eigenzinnige debuutfilm duidelijk uit alle macht geprobeerd zich naar de wensen van de studio te buigen. Het zielloze en ongeïnspireerde Fantastic Four is het bewijs dat de man van elastiek geen groot succes is.

BEOORDELING