Boekrecensie: Marion Pauw - We moeten je iets vertellen

Nieuwe roman van Gouden Strop-winnares Marion Pauw gaat over het wel en vooral wee van een schrijfster. 

Publiek afrekenen met je jeugd is geen recept voor een goede verstandhouding met je ouders. Dat ondervindt de hippe schrijfster Kathelijne, die in Amsterdam ging wonen om de geheimen van haar godvruchtige geboortegrond in romanvorm te gieten.

Ze woont leuk in de hoofdstad want het boek, In de naam van God, was een succes, en nu leidt ze het soort tijdschriftenleven waar mensen mee dwepen (Boekenbal, tv-optredens, roem). Kathelijne koketteert met dat gedweep, want de buitenwacht moest eens weten van haar issues, zoals ze theatraal verzucht. Neem haar verhouding met een oudere man, van wie ze zwanger raakt en die haar palingglad naar een abortuskliniek coacht. Pal daarop gaat hij met vrouw en kinderen op vakantie, en hun gezinsgeluk volgt Kathelijne knarsetandend op de Facebook-pagina van zijn echtgenote.

Yolanthe

Andere issue. Haar tweede boek was zozo ontvangen dus haar derde, waaraan ze nu werkt, moet een klapper worden. Maar het schrijven vlot niet. Uitvoerig gaat Kathelijne/Pauw in op het leed dat schrijverschap heet, en bij zo'n airhead als Kathelijne is dat zeer aannemelijk. Ze heeft geen lange adem, fladdert van hot naar her en ontbeert zelfbeheersing. Wellicht is dat bedoeld als reactie op die evangelische jeugd - niet alle van energie stuiterende kinderen zijn bestand tegen gedwongen bezinning in de kerkbanken. Als personage maakt het haar ergerlijk wuft en juist daarom wel interessant, zoals de ergerlijke Yolanthe destijds Tim den Besten inspireerde tot een documentaire.

Nog zo'n issue in We moeten je iets vertellen verschaft het boek een thrillerelement. Kathelijne vindt bij het ontwaken op haar nachtkastje schrijfsels in haar eigen handschrift, die over een klein meisje gaan. Het leidt in eerste instantie tot een merkwaardig mystieke subplot bij een reïncarnatiegoeroe, maar zal later in de ontknoping een verrassend stukje in de oplossing van de puzzel vormen.

De structuur van het boek is als een uitgeschreven reality-soap over Kathelijnes leven. Met name dankzij haar uitgever Harold, die haar adviseerde dichter bij huis te blijven toen het thema van haar derde roman te ver buiten haar belevingswereld bleek. Zijn goede raad werd de Genesis van We moeten je iets vertellen, waar allerlei noten - ook aan Harold - zijn toegevoegd om het wordingsproces van de roman nog reëler over het voetlicht te brengen. Vele plotwendingen en luchtig uitgewerkte subplots maken dit tot een vermakelijke roman over een stuitend oppervlakkig personage.

Uitgeverij Ambo | Anthos

Tip de redactie