Filmrecensie: Melody - Bernard Bellefroid

Melody is wees; Emily wil moeder worden. Beiden willen een nieuw leven, in allerlei opzichten. Veel aan dit Belgische draagmoederdrama is net iets te mooi bedacht.
BEOORDELING

Melody is de tweede speelfilm van de Belgische regisseur Bernard Bellefroid. La Régate uit 2009, noch zijn eerdere documentaires werd in Nederland uitgebracht.

Bellefroid regisseert een beetje in de documentaire stijl van zijn landgenoten Luc en Jean-Pierre Dardenne en schept vooral veel ruimte voor zijn actrices.

Dat is goed nieuws voor de Australische Rachel Blake, die eerder een rol had in de controversiële film Sleeping Beauty, en de Belgische theateractrice Lucie Debay. Beiden zijn nog relatief onbekend en laten in Melody zien wat ze kunnen. Vooral de fragiele Debay is goed als de eenzame huis-aan-huiskapster Melody.

Zwangerschap

Melody droomt van een eigen kapsalon, maar ze heeft geen geld. Ze meldt zich daarom als draagmoeder op een website die haar in contact brengt met vrouwen met een kinderwens. Zo ontmoet ze de Engelse zakenvrouw Emily (Rachel Blake). Ze komen een bedrag overeen en plannen een afspraak in een kliniek in de Oekraïne.

Het is meteen raak. Maar pas wanneer Melody de zwangerschap uit komt zitten in Emily’s luxe woning beginnen de vrouwen elkaar beter te leren kennen. Melody heeft haar eigen biologische moeder nooit gekend. Emily vreest dat ze begint te twijfelen en met de baby weg zal lopen. Melody heeft Emily’s geheim tegen die tijd ook al geraden.

Bekijk de trailer:

Valse start

De film maakt een beetje een valse start, omdat Melody nadrukkelijk een deadline van haar makelaar krijgt die je als kijker vertelt dat het kennelijk heel belangrijk is dat ze binnen die tien dagen genoeg geld bij elkaar heeft. Uiteindelijk blijken de kapsalon en die tikkende klok echter helemaal niet relevant voor deze film over moeders en dochters.

Er zitten meer van dit soort slordigheden in het scenario. Dat Melody heen en weer schiet tussen haar oorspronkelijke plan en de wens om het kind te houden, is best te begrijpen, maar in Melody voelen de scènes waarin de stemming tussen de vrouwen opeens omslaat vaak erg willekeurig, alsof ze niet werkelijk logisch voortkomen uit het voorgaande.

Thematisch doorwrocht

Blake en Debay acteren goed en Melody is zeker geen slechte film, maar Bellefroid en coscenarist Carine Zimmerlin lopen zich een beetje vast wanneer het gegoochel met thema’s zó nadrukkelijk wordt: dochters zonder moeders, moeders zonder dochters, het begin van een leven, het herbegin van een leven, het eind van een leven…

In de slotscène merk je dat de filmmaker toch veel minder diep in de relatie tussen deze twee vrouwen is doorgedrongen dan je zou willen. Misschien moet Bellefroid dat ook nog van de Dardennes leren: het mag iets minder thematisch doorwrocht, iets rauwer en nog wat meer gevoeld.

3 sterren - Te zien in 5 zalen

Lees meer over:
Tip de redactie