Chroniqueur Bras tekent het verhaal op van zijn voorvaderen, een stamboom om van te dromen.  

Wat een daverende start heeft de roman van Pep Bras. Schilderachtige beelden die de toon zetten voor het kenmerkende magisch realisme van de Spaanstalige roman.

Zoals het strand van een Braziliaans eilandje dat rond 1900 wordt overspoeld met schipbreukelingen. Of de diep bijgelovige dorpsgemeenschap die kruis na kruis slaat en in alles omineuze voortekenen ziet. Een reusachtig beeld van een ruiter te paard die opdoemt aan de horizon, en een vloedgolf die alle grafkisten op het kerkhof uit de aarde rukt.

Te midden van deze Zuid-Amerikaanse uitbundigheid woont Catarina, de doortastende dokter van het eiland en tevens de verre voorouder van de verteller. Zij zal met de enige overlevende van de scheepsramp, Joan Bras, een nieuwe dynastie beginnen. In die rijke verteltraditie, die in het teken staat van leven, dood, loyaliteit, liefde, vriendschap, komen er kinderen, kleinkinderen, sterfgevallen, nieuwe huwelijken, nieuwe horizonten.

Groot durven dromen

Dit soort mensen komt ook dito mensen tegen, die hen nog verder zullen brengen: mensen die groot durven dromen en die hun dromen willen verwezenlijken. Zo is er een magnifiek hoofdstuk over een rijke Parijzenaar die een Gaudiaans hotel op het eilandje wil bouwen, architectonische grilligheid ter illustratie van een megalomaan met geldingsdrift.

Na het Braziliaanse eiland zet het verhaal zich voort in Parijs. En dat Parijs van weleer was een magneet voor talent, een stad van Grote Namen en van beroemde cafés. In dat Parijs ziet dochter Sión Bras op een kinderfeestje een buikspreker, en zal ze uitgroeien tot de titeldraagster van de roman.

Bras schrijft met veel fantasie en biedt een parade van memorabele personages. Als chroniqueur van zijn familiesaga richt hij zich soms direct tot de lezer en halverwege het boek, als er een nieuwe episode aanbreekt in het leven van zijn stamboom, geeft hij een opsomming van de gebeurtenissen tot dusver. In tegenovergestelde richting, als om aan te geven dat het leven een aaneenschakeling is van toevalsfactoren. "Als Joan niet op die ene dag in Barcelona de affiche van Gaudi had zien hangen, dan..." et cetera.

Meer dan toeval

Bij deze familie Bras speelt echter veel meer dan alleen toeval. Ja, Catarina voer op die ruiter op zee af, Joan stapte in Barcelona op een schip, Sión ging naar dat feestje met die buikspreker, en zo meer, en van het een kwam het ander. Maar dit soort personages zal altijd op opzienbarende dingen stuiten. Waren het deze dingen niet geweest, dan hadden ze wel iets anders opgezocht/getroffen om hun leven tot een sensatie maken. Ze zijn immers avontuurlijk, vindingrijk, nieuwsgierig en extreem vastberaden hun ambities te bereiken. Of dat het veroveren van een geliefde is of het realiseren van een ambitie.

En van die energie is de roman doordrenkt. Elke zin, elke verhaal, elke anekdote, elk butterfly effect is erin ondergedompeld. Tot de verteller het verhaal via een fraaie lus over werkelijkheid en fantasie afsluit. Feest.

Uitgeverij Meridiaan, vertaling Henk van den Heuvel

BEOORDELING