Zoetsappige formulefilm over een jongetje met een stem als een engel. Dustin Hoffman speelt voor mentor.

BEOORDELING

"Celebrate yourselves!", pept Dustin het jongenskoor op vlak een belangrijk concert. Dat klinkt bijna als die terugkerende kreet in veel tv-talentenshows: "Have fun!".

In werkelijkheid is de stress van zo'n optreden natuurlijk bijna ondragelijk. Zal de elfjarige Stet (Garrett Wareing) in de finale de hoge D wel halen?

De vraag stellen, is 'm beantwoorden. Boychoir is er niet voor gemaakt het publiek teleur te stellen met iets anders dan een gelukkige afloop. De moraal van het verhaal: gooi je talent niet weg, maar maak er wat van! De vraag is natuurlijk of de filmmakers er ook in slagen de juiste snaar te raken.

Jong strotje

Al in de eerste paar minuten van de film schopt hij stennis in de klas, vecht met andere schoolkinderen en pleegt willekeurige daden van vandalisme. Stet groeit kortom op voor galg en rad. Wat wil je ook, met een alcoholische moeder en een afwezige vader? Gelukkig blijkt in sommige duiveltjes tóch een zuivere engelenstem te huizen.

Wanneer zijn moeder ook nog verongelukt en zijn biologische vader hem weigert op te nemen, belandt Stet op het internaat van het prestigieuze National Boys Choir. Artistiek leider Carvelle (Dustin Hoffman) vindt hem aanvankelijk te oud en te ongedisciplineerd, maar al snel wordt duidelijk: dat jonge strotje produceert prachtige noten.

Formulefilm

Boychoir is een formulefilm, net als bijvoorbeeld Step Up, The Fast and the Furious of veel romkoms en horrorfilms. De plots zijn vaak identiek, maar als je van dans, snelle auto’s, romantiek of griezelen houdt, dan ben je snel tevreden. Zo ook Boychoir: dit is vooral leuk als je van Mendelssohn, Händel, Fauré en hoge jongensstemmen houdt.

Maar zelfs binnen de beperkingen van het feelgood-genre kun je er wel meer van maken dan regisseur François Girard en scenarist Ben Ripley hier doen. Zeker Ripley zou beter moeten weten. Zijn scenario van Source Code was in 2011 een frisse variant op het toch ook al behoorlijk versleten genre van de sciencefictionfilm met een tijdreis-paradox.

Hilarische kitsch

In Boychoir lepelen de makers vooral clichés op: de weesjongen, de egoïstische vader, de plaatsvervangende vaderfiguur - en er is natuurlijk ook een tegenstander. De scène waarin Stet op het podium pas merkt dat zijn bladmuziek gestolen is en dan zijn concurrent gemeen lachend in de coulissen ziet staan, is hilarische kitsch.

Kathy Bates, Eddie Izzard en Kevin McHale acteren op de automatische piloot. Dustin Hoffman heeft geen merkbare klik met zijn jonge en debuterende tegenspeler. Het belangrijkste bij een film als deze is toch dat het je raakt. Als het je ding is, doet de muziek dat wel. De film doet het niet.

Te zien in 24 zalen