RECENSIE - Na optredens tijdens Symphonica In Rosso gaat Anouk in de Ziggo Dome terug naar de basis: gewoon lekker zingen.

Met weinig opsmuk staat de Haagse zangeres twee avonden in de Amsterdamse concerthal, in een jaar waarin Anouk bovengemiddeld vaak live te zien is. Zonder instrumentale begeleiding vertolkt ze aan het begin van de show het liedje I Won't Play That Game No More, ten overstaan van een volle Ziggo Dome.

Daarmee laat Anouk niet onmiddellijk een verpletterende indruk achter, maar ze moet dan ook nog even warmdraaien. Waar de shows van Anouk de afgelopen jaren steeds meer uitgroeiden tot evenementen met het nodige spektakel en ingenieuze podia, is het optreden in de Ziggo Dome tamelijk eenvoudig.

Er hangt een groot rechthoekig videoscherm achter Anouks band en boven haar hoofd een soort zwarte kroonluchter met verlichting. Het is allemaal zo subtiel dat het bijna niet opvalt. Ook Anouks koortje is behoorlijk gereduceerd, want enkel de getalenteerde Jenny Lane zingt ditmaal met haar mee.

Ruig

Waar Anouk niet op beknibbelt, zijn de hits. Ze is een van de weinige Nederlandse artiesten die een twee uur durende show volledig kan vullen met louter bekend repertoire, al kiest ze niet alleen voor de liedjes die altijd vaste prik zijn. Zo komt het ruige Everything van het relatief matig verkochte album Graduated Fool voorbij, alsmede het opgewekte Woman.

Anouk laat weinig werk horen van haar vorig jaar verschenen album Paradise And Back Again, al worden Wigger en Places To Go goed ontvangen. Singer-songwriter Douwe Bob, die het voorprogramma van de twee concerten in de Ziggo Dome verzorgt, komt later nog een keer opdraven voor het duet Hold Me.

Onmogelijk

Zelfs als je geen album van Anouk in de kast hebt staan, dan nog is het onmogelijk dat je niet minimaal de helft van de liedjes kan neuriën. Natuurlijk de jaren '90-rockhits R U Kiddin' Me en Nobody's Wife, maar ook veelvuldig door de radio gedraaide singles als Michel, One Word, Birds en Modern World.

Anouk is voor haar doen best braaf en laat haar grappige observaties achterwege. Ze overrompelt enkel en alleen met haar vocalen, vooral in het bluesachtige intro van 3 Days In A Row, in het smeuïge Down & Dirty en het ronkende Jerusalem. Geen erg gedenkwaardige show van Anouk, wel erg goed.