Groots opgezette historische film over de Nederlandse zeeheld, gespeeld door Frank Lammers. Overdonderend spektakelstuk.

De Nederlandse regisseur Roel Reiné draaide als twintiger al zijn eerste tv-series en brak op zijn dertigste door met de actiefilm The Delivery (1999).

Dat hij daarmee een Gouden Kalf won voor Beste Regie werd niet door iedereen gewaardeerd en toen de opvolger Adrenaline (2003) ook nog werd afgekraakt had Reiné genoeg van het bekrompen Nederlandse filmwereldje.

Hij vertrok ruim 10 jaar geleden naar de VS, waar hij in rap tempo een groot aantal actiefilms draaide zoals Death Race 2 en The Scorpion King 3. Straight-to-dvd-films wellicht, maar Reiné verwierf intussen wél naam als de actieregisseur die een budget van 10 miljoen dollar eruit kan laten zien als 100 miljoen. Voor Michiel de Ruyter keert hij terug naar Nederland om - met een budget van 8 miljoen euro - een historische film vol zeeslagen te maken.

Game of Thrones

Zelden was de uitdrukking 'geen zee te hoog’ meer van toepassing dan op deze film: vier historische schepen werden gebruikt voor de zeeslagen, plus honderden figuranten in 17e eeuwse kleding, terwijl de cast uit klinkende namen bestaat: Rutger Hauer! Derek de Lint! Charles Dance uit Game of Thrones! Frank Lammers is geknipt voor de titelrol van de eenvoudige jongen die nationale zeeheld zou worden.

Reiné koos ervoor om 30 jaar vaderlandse geschiedenis te comprimeren in één jaar, om de vaart erin te houden. Dat levert een snelkookpanfilm op die door Michael Bay (Pearl Harbor) lijkt te zijn gemaakt: de camera vliegt tijdens zeeslagen tussen de schepen door, houtsplinters vliegen na kanoninslagen in slow motion door de lucht en de Nederlandse vlag wappert tegen een ondergaande zon.

Het is spierballencinema als een jongensboek vol uitroeptekens, maar Reiné beheerst het genre tot in de details.

Michiel de Ruyter - trailer
Michiel de Ruyter - trailer

Vlees en bloed

Hij zorgt echter ook voor rustpunten: te midden van de vele, door bekende acteurs gespeelde, historische personages die in duizelingwekkende vaart voorbij trekken weet de relatief onbekende Sanne Langelaar indruk te maken als Anna, de vrouw van Michiel de Ruyter. Zij maakt van deze op papier ondankbare rol (de treurende thuisblijver) een vrouw van vlees en bloed - én met immer perfect gestifte lippen.

Goed, er had best een zeeslagje minder in de twee en half uur durende film gekund en de modern aandoende dialogen plus de historische vrijheden zullen menig geschiedenisleraar doen gruwen. Maar alleen al voor het lef waarmee van deze episode uit de vaderlandse geschiedenis geen stoffige kostuumfilm doch een enerverende actiedrama is gemaakt verdient Michiel de Ruyter vier sterren én een groot publiek. 

BEOORDELING