Horrorfilm die ternauwernood vermomd is als medische documentaire: 'Dit gedrag is niet karakteristiek voor Alzheimer.'

Lees eerst de bijsluiter: mensen met familieleden die aan de Ziekte van Alzheimer lijden kunnen deze film misschien beter overslaan.

"I don't want to be exploited", zegt patiënte Deborah Logan nog in het begin. Dat is natuurlijk precies wat horrorfilms wél horen te doen: onze angsten uitbuiten.

En niets lijkt me angstaanjagender dan razendsnel je geheugen verliezen, de meest simpele dingen niet meer kunnen en verdwalen in je eigen huis. Dat is pas échte horror. Eigenlijk laat The Taking of… een kans liggen door ons niet in het verwarde hoofd van Deborah te laten rondkijken. Maar ja, daar zit dus al iemand.

Educatief

Mia (Michelle Ang) en haar camera- en geluidsmannen bezoeken Sarah Logan (leuke rol van Anne Ramsay) en haar zieke moeder Deborah (Jill Larson) in North Carolina. Een kort animatiefilmpje over hersen- en zenuwcellen en een paar interviews met specialisten geven aanvankelijk nog een heel educatieve indruk.

Dat verandert wanneer Deborah opeens de geluidsman aanvalt, 's nachts in de tuin begint te graven en tegen een onzichtbare "I told you to stay away…", mompelt. U raadt het al: in plaats van The Taking of… had er ook The Possession of Deborah Logan kunnen staan - al doet de exorcist dit keer gelukkig niet mee.

Zeeziek

De nep-docu of fake found footage is niet meer uit de bioscoop weg te denken. Het blijkt alleen nog steeds moeilijk de geloofwaardigheid te bewaren. In The Taking… loopt de geluidsman halverwege weg, zonder dat het enige consequentie heeft voor de geluidskwaliteit. De camera is soms op de meest onwaarschijnlijke plaatsen.

Found footage is goedkoop te produceren, maar eigenlijk heb je juist dáárbij een goede regisseur nodig. Voor je het weet ontaardt het, zoals in de tweede helft van The Taking…  in een chaos van door elkaar krijsende mensen, zeezieke camera’s en beeldruis. Dat is geen spanningsopbouw, maar een aanval op de zintuigen.

Oude telefoon

Jammer dat regisseur Adam Robitel daartoe zijn toevlucht neemt, want The Taking… begint nieuwsgierig makend. Wat denkt Sarah eigenlijk écht? Ze heeft geen gemakkelijke relatie met haar dementerende moeder en laat de documentaire-ploeg vooral binnen omwille van het geld. En wat wil die rondscharrelende buurman?

Deborah blijkt vroeger de telefonische antwoorddienst te hebben gerund. Vanachter haar switchboard hoorde ze dus heel veel geheimen - die er natuurlijk om schreeuwen niet vergeten te worden. Goed idee, maar met een oude telefoon die opeens op zolder begint te rinkelen doet The Taking of Deborah Logan zo’n vondst tekort. 

The Taking of Deborah Logan is te zien in 20 zalen. 

BEOORDELING