Veel vertrouwde horrorelementen en toch jaagt Jessabelle je af en toe effectief de stuipen op het lijf met… voodoo in de bayou!

BEOORDELING

Jessabelle komt van Kevin Greutert, die jarenlang de montage verzorgde van de horrorreeks Saw en daarvan in 2009 en 2010 de laatste twee delen regisseerde.

Martelhorror is gelukkig helemaal passé. Bovennatuurlijke spookverschijningen zijn nu in. De producenten van deze film zaten ook achter Insidious, Oculus en Ouija.

Jessabelle tapt in feite uit heel veel verschillende vaatjes. De mysterieuze videobanden en het zwarte water kennen we uit Japanse films als Ringu en Dark Water. De plot doet denken aan The Changeling uit 1980. De angst voor voodoo is zelfs terug te voeren tot de horrorklassieker I Walked with a Zombie uit 1943.

Stoffige slaapkamer

Het verhaal gaat over Jessie, die in één klap alles kwijtraakte. Op de dag dat ze de huur opzegde om te gaan samenwonen verloor ze in een auto-ongeluk haar vriendje, haar baby én haar onafhankelijkheid. Jessie belandt in een rolstoel en is gedwongen bij haar vader in Louisiana te gaan wonen. Ze heeft hem al in geen jaren gezien.

Vader is een stevig drinkende redneck en woont in een vervallen huis aan de bayou. Jessie krijgt de stoffige slaapkamer van haar in 1988 gestorven moeder toegewezen. Onder het bed vindt ze oude videobanden waarop moeder tarotkaarten legt. En alsof dat niet al griezelig genoeg is: er is ook iets of iemand anders in de slaapkamer.

Eén reden waarom Jessabelle wel werkt is roodharige Jessie. Actrice Sarah Snook wint in haar eerste grote rol je sympathie als de kordate jongedame die een hoop ellende heeft doorstaan maar niet opgeeft. Jeugdliefde Preston is zorgzaam, maar het verleden blijkt nog veel meer narigheid in petto te hebben voor Jessie.

Greutert kiest lage camerastandpunten, zodat je je helemaal in de jonge vrouw in de rolstoel kunt verplaatsen, creëert een griezelig sfeertje en onderbreekt die soms met een paar goed getimede schrikeffecten. Een schim achter het muskietennet… Onzichtbare voetstappen op de trap…. Een angstaanjagende aanval in bad.

Mysterieuze lichtjes

De mysterieuze lichtjes aan de andere kant van het moeras geven enige opheldering over de plot. Die methode is te verkiezen boven de wat krampachtige en uit de toon vallende manier waarop de videobanden steeds maar uitleg verschaffen. Zoals vaker met dit soort films: het wordt minder spannend zodra je weet wat er aan de hand is.

De finale wikkelt Greutert af op de manier waarop ontelbare andere horrorfilms dat eerder deden. Bevredigend, maar een beetje voor de hand liggend. Jessabelle blijft daarom hangen als een voodoo-potion van geslaagde en minder geslaagde momenten, maar Greutert en Sarah Snook zie ik graag nog eens terug.

Te zien in 26 zalen