Natrappen

Als Wouter Bos een voetballer was, had ie direct rood gekregen voor natrappen. Nu is zijn uithaal naar Balkenende niet meer dan een inkijkje in de sores van gedwongen Haagse huwelijken.

Au! Dat was er eentje op de achilleshiel van Balkenende. "Niet geschikt als premier", zo kreeg hij op tv te horen van zijn eigen voormalige vice-premier. Lekker is dat. Beetje jammer dat Bos dat nu pas bedenkt, of beter, hardop durft te zeggen. Door mijn hoofd flitste zoiets van o ja, die hadden we ook nog. En dan bedoel ik ze allebei, Wouter en Jan-Peter.

Met zijn tweetjes symboliseren ze een van dé hinderpalen van de Nederlandse politiek. Ze maakten elkaar uit voor rotte vis - "draaikont" - in een felle campagne. De strijd ging tussen Bos en Balkenende, en aan het einde van de rit kreeg je ze allebei. Nu houdt een beetje Hollander wel van twee voor de prijs van één, maar dit gaat de meeste kiezers toch te ver.

Eyjafjallajökull

Slechts 11 procent van de bevolking zag een kabinet van CDA en PvdA zitten, een percentage dat verder daalde toen de ChristenUnie het ontbrekende puzzelstukje bleek. Toch kwam aan de hand van Herman Wijffels het akkoord van Beetsterzwaag tot stand.

De twee kemphaantjes legden het nooit écht bij. Telkens moest er een moeizaam compromis aan te pas komen om inhoudelijke verschillen te maskeren. Onder de oppervlakte smeulde de ergernis verder, om dit voorjaar als een Eyjafjallajökull uit te barsten.

Ultiem kunstje

Bos vertrok als een dief in de nacht uit de coalitie en - verrassend - ook nog eens uit de Haagse politiek. Job Cohen werd op het podium getoverd, het ultieme kunstje dat Bos zijn rivaal Balkenende kon flikken, want tegenover de Amsterdamse burgemeester verliest de premier in een klap zijn bestuurdersaureool. Binnen no time schoot de PvdA de christendemocraten voorbij in de peilingen, de reanimatie was gelukt.

Economie

Nu donkere wolken zich samenpakken boven Europa gaat het over de economie, de economie en nog eens de economie. Het is een ouderwetse strijd geworden tussen socialisten en liberalen, tussen Cohen en Rutte.

Getalsmatig is zelfs een paarse coalitie weer mogelijk, en dan dreigt het Wouter-Jan-Peter-scenario zich te herhalen. Je stemt Job-want-niet-Mark of andersom, en zit met beiden opgescheept.

Paringsdansen

Frustrerend. Het is de belangrijkste invloed die je hebt als kiezer, en die komt erop neer dat je eens in de vier jaar - dankzij Balkenende iets vaker, dat dan weer wel - je stem mag geven, om daarna in een soort vagevuur de Haagse paringsdansen te moeten afwachten. Alle standpunten gaan in de tombola, en hoepla er wordt een "coalitieakkoord" uitgetoverd dat de komende jaren de status van Heilig Boek heeft. Met strikte huwelijkse voorwaarden.

Op de schop

Niet voor niets roepen oud-politici (niets meer te verliezen, dus ouder en wijzer) dat we het kiesstelsel op de schop moeten nemen. Zodat we vooraf een greintje duidelijkheid mogen verwachten. Maar wat dan? Een districtenstelsel zoals in Engeland? Waar de Liberal Democrats moord en brand schreeuwen, omdat ze met bijna een kwart van de stemmen nog geen 10 procent van de zetels krijgen… Klinkt ook niet erg fair, de Britten willen er zelf vanaf.

Blokvorming

Misschien toch maar een kiesdrempel invoeren om het woud van partijen in de Tweede Kamer uit te dunnen? Dan krijg je automatisch meer blokvorming, en transformeert de politiek zich tot een drie- of tweestromenland. Klinkt niet verkeerd. Zal alleen lastig worden, want dan moeten de kleintjes euthanasie plegen op zichzelf.

Ach, alles beter dan dat er slechts één partij op het verkiezingsbiljet staat... Op naar het volgende echtpaar!

NUwerk

Tip de redactie